+ - x
 » دسته ها
 نقد
 گفتگو
 فلسفه
 طنز
 سیاست
 زیستنامه
 روانشناسی
 خودشناسی و عرفان
 جامعه شناسی
 پنجره
 پژوهش
 برگردان
 اندیشه
 ادبیات
 اجتماعی

 » دیگر نگاشته ها
 صبح صادق ندمد تا«شب یلدا» نرود
  نسل نو مرا از انزوا به در آورد
 گفتار سوم: آگاهی، زیبایی و رهایی در آینه ذهن عارفان و ف
 نامه ی عاشقانه
 زبان/ گویش/ لهجه (ازره گی (هزاره گی) زبان نه، گویش است)
 دوای دلبدی
 بیست و ششم دلو درتاریخ افغانستان دیگر وجود ندارد
 ما همه صلح میخواهیم
 دراصول و اسرار سخنرانی
 یادداشت های روزانۀ یک فیسبوکی

۳.۰
امتیاز: ۳.۰ | مجموع آراء: ۲
داریوش عاطف
example6

مدرنیته یکی از بحث های مهم جامعه شناسی و نقطۀ مهم تیوری اجتماعی معاصر است که بیش تر نظریه پرداز ها در گذشته و حال این موضوع را به عنوان یک اندیشه که جامعه را از چارچوب سنت ها برون آورده و به سوی دنیای نو و بر جسته در آورده باشد بیان کرده اند. تیوری های اجتماعی در تفسیر خود به عنوان محصول مدرنیته پذیرفته می شوند. در تفسیر خود مدرنیته علم به سرچشمه دانش تبدیل می شود و رسم های سنتی رنگ می بازد و برخی هنجار ها و روش ها بیش تر عمومیت می یابند و مفهوم های از قبیل عدالت و حقیقت به وجود می آید.
عقل تاریخی با هگل شکل می گیرد و با مارکس، اجتماعی می شود. به نظر مارکس، هگل واقعیت عقلانی است. و این جمله در میان شاگردانش از جمله چپ و راست دو تفسیر را در پی داشته: شاگردان ارتدوکس او معتقد بودند که آن چه واقعی است عقلانی نیز هست و ما نباید آن را تغییر دهیم. گروه دیگر اعتقاد داشته اند که آن چیزی واقعیت است که توسط عقل پذیرفته شود. و هابرماس نیز می گوید: چون در زنده گی روزمرۀ ما زبان را به کار می بریم، پس عقلانیت مفاهمه وجود دارد. هابرماس از سخن هگل چنین برداشت کرده که واقعی بودن، دلیل بر عقلانی بودن نیست. اما مارکس تلاش می کرد این عقلانیت را از روند تحول اجتماعی به دست آورد، نه از روند تحول بشری.» در چشم انداز اندیشه های کلاسیک پیش زمینه های که چه گونه سرشت کنونی جهان به صورتی که هم اکنون هست در آمده است تا حدی به نمایش گذارده شده است. با این وجود، هنوز کلیت بعضی مجامع با دغدغه های انسان مدرن سازگار نیست.
اگر از منظر سیاسی وارد بحث شویم انقلاب کبیر فرانسه نقطه عطف مدرنیته به حساب می آید؛ زیرا انقلاب کبیر فرانسه بود که عموم مردم برای نخستین بار وارد نظریه های سیاسی شدند و به صورت جریان اجتماعی در آمدند. از نظر فلسفی به گفتۀ دکارت: نطقۀ عطف گرایش فلسفی مدرنیته است. امّا من در این جا یک نمای کلی از جهان معطوف به مدرنیته را می خواهم تعریف کنم.
جنبش رنسانس دیری نه زود به عصر روشنگری پیوند خورد و نتیجه های فرهنگی خود را به نام مدرنیته به بار آورد. دورۀ روشنگری دورۀ استقرار تدریجی عقل به جای سنت است. در این دوره نیرو محرک جامعه از سنت به عقل منتقل می شود.
هابرماس می گوید: با هگل مدرنیته یک مسأله می شود. واژۀ مدرن را در تقسیم بندی تاریخ فلسفه، هگل نخستین بار به کار برده است. با این همه اوصاف می توان گفت که هگل یک فیلسوف مدرن است. او از مدرنیته فرا تر نمی رود بل او به ایده آل های مدرنیته پایبند است.
به نگرۀ من، مدرنیته خود یک چارچوب فکری که بر عقل منطبق شده است می باشد. همان طور که مهم ترین مسایل امروز جامعه، مسألۀ روشن فکری و رابطه آن با مدرنیته است چون روشن فکری محصول مدرنیته است. و یکی از ویژه گی های مدرنیته نوع از انسان گرایی است، یعنی توجه به مسألۀ محوری بودن انسان و هدف بودن او از جملۀ ویژه گی های مدرنیته به شمار می رود. ذهن انسان مدرن علاوه بر اندیشه ها نسبت به ساختار ها و نهاد ها و رابطه اجتماعی که در آن زنده گی می کنند خودش را نسبت به آن متعهد می داند.
چیستی مدرنیته را متفکرهای روشن گری با روش های اصلاحاتی استفاده کرده اند که به نظر من مهم ترین تجسم عقلانیت مدرن معرفت شناسی آگاهانه می باشد. به بیان دیگر، گفتمان روشن گری می تواند جوهر انسان امروز باشد که در آن خرد و عقلانیت نمونۀ انسان آرمانی می باشد. به نگرۀ من، همه چیز باید با معیار های خرد و عقلانیت سنجیده شود زیرا در هستۀ تفکر روشن گری؛ اصول خرد و عقلانیت است که عقل بنیاد مدرنیته و مدرنیته چه گونگی غلبه عقلانیت و خرد بر عوامل غیر عقلانی و مهار آن می باشد. سخن گفتن از اندیشه های معاصر مسیری است که از گذرگاه تاریخ می گذرد و بعد به وضعیت معاصر می رسد که هم واره بحث روی آن ها سبب گرایش سنت و تجدد و چیز های دیگری می شود. هگل کوشش به این می دارد که مراحل گوناگون فعلیت یافته گی آزادی را در تاریخ بررسی کند که فلسفۀ او بهترین کوشش فلسفی برای توصیف جهان امروز است. هگل سعی می کند به صورت فلسفی بیندیشد. از دیدگاه او، تمام پدیده های تاریخی سیاسی هستند و سیاست از نظر او لحظۀ از کلیتی است که می خواهد در مورد آن بیندیشد. هگل بیش تر از مفهوم آزادی عقلانی استفاده می کند؛ زیرا از دیگاه هگل، حقیقت آزادی در مفهوم آزادی است و می گوید: آن چه عقلانی است باید به صورت ضروری اتفاق بیفتد. موضوع عقلانی شدن در گفتمان معاصر در گسترۀ وسیع تر از نهاد ها و ساختار های اجتماعی مطرح شده است. چنان که مارکس چندین بار تصریح می دارد که طبقه های اجتماعی در گوهر از همه طبقه ها متمایزند و این اختلاف را با روش های گوناگون شرح داده است. «جامعۀ مدرن جامعه ناب است در حالی که جامعه های پیشین هنوز مطیع طبیعت اند.» چشم انداز که این جا ترسیم می شود همیشه وجود دارد و مبتنی بر حالت های انتزاعی و تجربی می باشد و بنابر استدلال که انسان ها به آن دست می یازند عقلانی شدن را به منزلۀ نهاد فراسو به صورت بیان می آورد مگر این که کشف و لایه بندی مدرن حدود آن را معین کرده باشد.
دست آویز انکار نا پذیر که عینن محصول مدرنیته به شمار می رود عنصر های فراساختاری است که در موجودیت آن رسم های سنتی متلاشی شده و برخی هنجار ها و ارزش ها فراگیر می شوند که این هنجار ها حدود آزادی فردی و تمامیت های انتخاب و کنش را با گزینش عقلانی هنجار ها معین می سازد.
اساسن یک جامعه مدرن به عنوان جامعه یی است که سنت و نا آگاهی در آن شکسته شده باشد و به عنوان جامعه یی که تمام ابعاد وجود انسانی به طور یکسان عقلانی شده است نگریسته شده است. تغییر از معیار های وابسته به معیار های والا تر موفقیت برای دست یابی به اهداف؛ چه گونه گی شرایط فردی را نشان می دهد که این معیار ها خود ارزش و مرکز مدرنیزه کردن است و این امر فرآیندی به عنوان سازمان اصلی مدرنیته حساب می شود؛ اما بعضی سوگیری ها کانون زاویه بندی مدرنیته را محدود کرده تا ابعاد محدود دیگر را محدود تر نمایند که این محدودیت ها به صورت انحصاری اهمیت مطابقتی مدرنیته را جهت دار نموده است. این امر ابعاد اساسی زنده گی اجتماعی مردم این سرزمین را تشکیل می دهد.


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این متن نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *