+ - x
 » از همین شاعر
 منم غريب و ز من سيم و زر نمی ماند
 پی آزار من يار از رقيبان ياد می آرد
 من ضرب تیغ ابروی نازت شمرده ام
 می روم هر لحظه از خود روبروی کیستم؟
 اهل جهان به يکدگر هرگز وفا نکرد
 زين پرسيدنم نباشد گناه من کو خطای من چه
 بیخود و سرشار چشم نیمخواب کیستم
 ياد آن زمان که خط به رخت نارسيده بود
 زلیخاوار دیشب قصهء نیخانه می گفتم
 همسر سرو قدت نی در نيستان نشکند

۳.۰
امتیاز: ۳.۰ | مجموع آراء: ۴

امشب چه باعث است که خوابم نمی برد
دريا شدست ديده و آبم نمی برد
مانند سايه بسکه زمينگير گشته ام
از اين جهان اجل به شتابم نمی برد
عمرم بسر رسيد جوانبازيم بجاست
پيری ز سر هوای شبابم نمی برد
داند چو يار شاد بگردم ز خواندنش
يک بيت را ز بين کتابم نمی برد
بيدرديم فسرد ز بس همچو زاهدان
از خويش ساز چنگ و ربابم نمی برد
دلدار داشت عزم سفر من به بسترم
همراه خود به حال خرابم نمی برد
پيغام يار قاصدی آورد سوی من
جان می دهم به مُزد جوابم نمی برد
بی سيرتی اگرچه به عالم رواج يافت
باعفتم زمانه حجابم نمی برد
هرچند يار عشقری مرزا پسر بود
سنجش اگر کند به حسابم نمی برد


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *