+ - x
 » از همین شاعر
 چندیست در هوای بتان پر نمی زنم
 سوی عدم اگرچه ز جور تو پر زدم
 شکست دل صدا دارد، ندارد
 پيکر آن ماه سيما نقرۀ خام است و بس
 دل بیمار و خسته ای دارم
 از رويت ای نکورو اين آبرو نريزد
 الحذر ای دل که برق روی خوبان آتش است
 تنها نه همين سنبل و ريحان کج و پيچ است
 مجنون صفت به ناله و فریاد می روم
 تا تار کاکلت دارد به عاشق تارها

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

پی آن آهوی رم کرده بیجا کو بکو گشتم
رمید از پیش چشمم هرقدر دنبال او گشتم
دل گمگشته ام از کوچهء زلفش نشد پیدا
بسان شانه بر گرد سر او مو بمو گشتم
نشد پیدا نهالی همسر سرو قدت جانا
که یکسر باغ و بستان جهان را جو بجو گشتم
ز سر تا پای من آخر چراغ داغ روشن شد
ز بس دور سر آن لاله روی شعله خو گشتم
بخاک خود تیمم کرده می رفتم بکوی او
نپنداری که دور خانهء او بی وضو گشتم
گشود آیینه بر رویم در صد خودنمایی را
چه باعث گشت حیران که با خود روبرو گشتم
نبودم واقف از کشتی و کشتیبان درین دریا
چو شخص نابلد عمری به دنبال کدو گشتم
مپرس ای عشقری از باعث رسواییم دیگر
که من از اختلاط ناکسان بی آبرو گشتم


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *