+ - x
 » از همین شاعر
 گر شود زاهد دچار ساز پرجوش رباب
 به نظر وصل دلبری دارم
 مزن انگشت بر داغ دل من
 من نمی گويم چنين کن يا چنان کار مرا
 ياد آن زمان که خط به رخت نارسيده بود
 کوهکن را کوه کندن کار سنگين بوده است
 هر چيز که دارم همه از آن تو باشد
 ز چشم کور بر حال خرابم آب می آيد
 نگویی بهر دنیا گریه کردم
 عمری دلم به ناوک نازت نشانه بود

۵.۰
امتیاز: ۵.۰ | مجموع آراء: ۳

نوازش کن به وصلت یا بکش با خنجر تیزم
که از درد فراقت خون دل از دیده میریزم
ترحم کن به احوال خرابم ورنه در محشر
دل آغشته در خون را به دامان تو آویزم
به هر رنگی که می دانی به خود امیدوارم کن
ز نومیدی به سر خاکستر غم تابکی ریزم
ستم کن بر سرم جانا ز دستت هرچه می آید
که تا خونم نریزانی ز میدان تو نگریزم
وطندار توأم ای دلبر بیگانه خوی من
تو نشماری ز ملک روس و از اقلیم انگریزم
مبادا در کف پای نگارینت خلد خاری
به غربال نگه گرد سر راه تو می بیزم
مرا با نوش و نعمت های دنیا دسترس نبود
شده عمری که در عین صحت از هرچه پرهیزم
گرفتم عشقری در این غزل فیض نمایانش
ز جان و دل مرید زر خرید شمس تبریزم


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *