+ - x
 » از همین شاعر
 بس که دارد ناتوانی نبض احوال مرا
 حسابی نیست با وحشت جنون کامل ما را
 چه ممکن است که راحت سری برآورد از ما
 نشد دراین درسگاه عبرت به فهم چندین رساله پیدا
 شوق اگر بی پرده سازد حسرت مستور را
 شور صد صحرا جنون گرد نمکدان شما
 وهم راحت صید الفت کرد مجنون مرا
 پل و زورق نمی خواهد محیط کبریا اینجا
 ای خیال قامتت آه ضعیفان را عصا
 عبث تعلیم آگاهی مکن افسرده طبعان را

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

هرچند گرانی بود اسباب جهان را
تحریک زبان نیشتر است این رگ جان را
بیتاب جنون در غم اسباب نباشد
چون نی به خمیدن نکشد ناله کشان را
بیداری من شمع صفت لاف زبانی ست
دل زاد ره شوق بود ر یگ روان را
آفاق فسون انجمن شور خموشی ست
دارم ز خموشی به کمین خواب گران را
ایمن نتوان بود ز همواری ظالم
حیرت لگن شمع زبان ساز دهان را
بنیاد کج اندیش شود سخت ز تهدید
در راستی افزونی زخم است سنان را
ممسک نشود قابل ایمان خساست
از بند قوی مهره مکن پشت کان را
ما را به غم عشق همان عشق علاج است
تا نشمرد انگشت شهادت لب نان را
خط فیض بهار دگر از حسن تو دارد
مهتاب بود پنبهٔ ناسورکتان را
وقت است کنون کز اثر خون شهیدان
جوش رگ گل می کند این شعله دخان را
عشرت هوس رفتن رنگم چه توان کرد
شمشیر تو یاقوت کند سنگ فسان را
باشدکه سراز منزل مقصود برآریم
کردند بهار چمن شمع خزان را
بیدل نفست خون مکن از هرزه درایی
چون جاده درین دشت فکندیم عنان را


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *