+ - x
 » از همین شاعر
 خار غفلت می نشانی در ریاض دل چرا
 او سپهر و من کف خاک او کجا و من کجا
 در بی زری ز جبههٔ اخلاق چین گشا
 غم، طرب جوش کرده است مرا
 آیینه بر خاک زد صنع یکتا
 سرمه سنگین نکند شوخی چشم اورا
 ز بزم وصل ، خواهشهای بیجا می برد ما را
 ستم است اگر هوست کشدکه به سیر سرو و سمن درآ
 لغزشی خورده ز پا تا سر ما
 نیست باک از برق آفت دل به آفت بسته را

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

گر یک نفس آیینه کنی نقش قدم را
بر خاک نشانی هوس ساغر جم را
معنی نظران سبق هستی موهوم
بیرون شق خامه ندیدند رقم را
بیهوده در اندیشهٔ هستی نگدازی
تاگل نکنی راه صفا خیز عدم را
آشفتگی آیینهٔ تجرید جنون کن
پرچم گل شهرت اثریهاست علم را
بر نقد بزرگان جهان چشم ندوزی
کاین طایفه درکیسه شمردند درم را
آن راکه نفس مایهٔ جمعیت روزی ست
چون مار نباید همه پاکرد شکم را
تا چاشنی فقر فراموش نگردد
از مایدهٔ خلق گزیدیم قسم را
آنجاکه به تحریررسد صفحهٔ حسنت
از نیزهٔ خورشید تراشند قلم را
تشریف ادب سنجی تعظیم نگاهت
برپیکر ابروی بتان دوخته خم را
بی پا و سر از بسکه دویدیم به راهت
در آبله چون اشک شکستیم قدم را
تا خجلت عصیان شود اظهار ندامت
جای مژه بر دیده نهم دامن نم را
بیدل چه اثر واکشد از درد برهمن
نیشی نگشوده ست رگ سنگ صنم را


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *