+ - x
 » از همین شاعر
 درین محفل که دارد شام بربند وسحربگشا
 شوق اگر بی پرده سازد حسرت مستور را
 به خاک تیره آخر خودسریها می برد ما را
 عشق هرجا شوید از دلها غبار رنگ را
 به دعوت هم کسی را کس نمی گوید بیا اینجا
 خدا چو شمع دهد جرأت آب دیدهٔ ما را
 عبرتی کوتا لب از هذیان به هم دوزد مرا
 نرسیدی به فهم خود ره عزم دگرگشا
 فرصتی داری ز گرد اضطراب دل برآ
 شدی پیر و همان در بند غفلت می کنی جان را

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

بوی وصلت گر ببالاند دل ناکام را
صحن این کاشانه زیر سایه گیرد بام را
طایر آزاد ما گر بال وحشت واکند
گردباد آیینه سازد حلقه های دام را
دیدن هنگامهٔ هستی شنیدن بیش نیست
وهم ما تا کی وصال اندیشد این پیغام را
منعم از نقش نگین جوی خیالی می کند
مفت حسرتها اگر سیراب سازد نام را
ساقیا امشب چو موج می پریشان دفتریم
رشتهٔ شیرازۀ ما ساز خط جام را
پختگی خواهی به درد بی نوایی صبرکن
آسمان سرسبز دارد میوه های خام را
تیره بختی نیز مفت اعتبار زندگی ست
شمع صبح عالم اقبال داند شام را
موج دریا را به ساحل همنشینی تهمت است
بیقراران نذر منزل کرده اند آرام را
شعلهٔ ما دور گرد الفت خاکستر است
دوش وحشت بر نتابد جامهٔ احرام را
شوق می بالد به قدر رم نگاهیهای حسن
ورنه دام دلبری کو آهوان رام را
در چمن هم از گزند چشم بد ایمن مباش
پرده زنبوری ست آنجا دیدۀ بادام را
چون خط پرگار بیدل منزل ما جاده است
جستجوهای هوس آغاز کرد انجام را


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *