+ - x
 » از همین شاعر
 نشد دراین درسگاه عبرت به فهم چندین رساله پیدا
 سری نبود به وحشت ز بزم جستن ما را
 ای غافل از رنج هوس آیینه پردازی چرا
 به گلشن گر بر افشاند ز روی ناز کاکل را
 کیست بردارد ز اهل معرفت ناز تو را
 پرکرده جرو لایتجزاکتاب ما
 ز فسانهٔ لب خامش که رسید مژده به گوش ما
 تا به کی در پرده دارم آه بی تأثیر را
 گداز گوهر دل باده ناب است شبنم را
 نشاند بر مژه اشک ز هم گسستهٔ ما را

۲.۵
امتیاز: ۲.۵ | مجموع آراء: ۲

پریشان نسخه کرد اجزای مژگان تر ما را
چه مضمون است درخاطر نگاهت حیرت انشا را
نگردد مانع جولان اشکم پنجهٔ مژگان
پر ماهی نگیرد دامن امواج دریا را
نه از عیش است اگر چون شیشهٔ می قلقل آ هنگم
شکست دل صلایی می زند رنگ تماشا را
سراغ کاروان دردم از حالم مشو غافل
ببین داغ دل و دریاب نقش پای غمها را
نبندی بردل آزاد نقش تهمت حسرت
که پیش از بیخودی مستان تهی کردند مینا را
شکوه کبریای او ز عجز ما چه می پرسی
نگه جز زیرپا نبود سر افتاده ی ما را
نمی سازد متاع هوش با یوسف خریداران
مدم افسون خودداری نگاه جلوه سودا را
مقام ظالم آخر بر ضعیفان است ارزانی
که چون آتش زپا افتد به خاکستر دهد جا را
غبار ماضی و مستقبل از حال تو می جوشد
در امروز است گم گر واشکافی دی و فردا را
به هوش آتا به این آهنگ مالم گوش تمییزت
که در چشم غلط بینت چه پنهانی ست پیدا را
به این کثرت نمایی غافل ازوحدت مشو بیدل
خیال آیینه ها درپیش دارد شخص تنها را


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *