+ - x
 » از همین شاعر
 با دل آسوده از تشویش آب و نان برآ
 چون سرو کلفتی چند پیچیده اند بر ما
 کو بقاگر نفست گشت مکرر پیدا
 گر کماندار خیالت در زه آرد تیر را
 سری نبود به وحشت ز بزم جستن ما را
 خط جبین ماست هماغوش نقش پا
 هرچند گرانی بود اسباب جهان را
 دریای خیالیم و نمی نیست در اینجا
 نباشد بی عصا امداد طاقت پیکر خم را
 نیست با حسنت مجال گفتگو آیینه را

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

حسابی نیست با وحشت جنون کامل ما را
مگرلیلی به دوش جلوه بندد محمل ما را
محبت بسکه بوداز جلوه مشتاقان این محفل
به تعمیرنگه چون شمع برد آب وگل ما را
ندارد گردن تسلیم بیش از سایهٔ مویی
عبث بر ما تنک کردند تیغ قاتل ما را
غبار احتیاج امواج دریا خشک می سازد
عیارکم مگیرید آبروی سایل ما را
صفای دل به حیرت بست نقش پردهٔ هستی
فروغ شمع کام اژدها شد محفل ما را
ادبگاه وفا آنگه برافشانی، چه ننگ است این
تپیدن خاک بر سرکرد آخر بسمل ما را
دل از سعی امل بر وضع آرامیده می لرزد
مبادا دوربینی جاده سازد منزل ما را
شکست آرزو زین بیش نتوان درگره بستن
گرانجانی ز هر سو بر دل ما زد دل ما را
ز خشکیهای وضع عافیت تر می شود همت
عرق ای کاش در دریا نشاند ساحل ما را
تمیز از سایه ممکن نیست فرق دود بردارد
به روی شعله گر پاشی غبارکاهل ما را
حباب پوچ از آب گهر امیدها دارد
خداوندا به حق دل ببخشا بیدل ما را


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *