+ - x
 » از همین شاعر
 فسون جاه عذر لنگ سازد پرفشانی را
 آیینه بر خاک زد صنع یکتا
 آنجا که فشارد مژه ام دیدهٔ تر را
 چه ممکن است که راحت سری برآورد از ما
 در طلب تا چند ریزی آبروی کام را
 چنان پیچیده توفان سرشکم کوه و هامون را
 ندیدم مهربان دلهای از انصاف خالی را
 گر یک نفس آیینه کنی نقش قدم را
 چون سرو کلفتی چند پیچیده اند بر ما
 نیستی پیشه کن از عالم پندار برآ

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

نیست با مژگان تعلق اشک وحشت پیشه را
دانهٔ ما دام راه خوی داند ریشه را
عیش ترک خانمان از مردم آزاد پرس
کس نداند جزصدا قدرشکست شیشه را
می شود اسرار دل روشن زتحریک زبان
می دهداین برگ ، بوی غنچهٔ اندیشه را
کم ز هول مرگ نبود غلغل شور جهان
نعرهٔ شیراست مطرب مجلس این بیشه را
همت فرهاد ما را سرنگونی می کشد
ناخن خاریدن سرگر شمارد تیشه را
گر شود دشمن ملایم چشم لطف از وی مدار
مومیایی چاره ننماید شکست شیشه را
طبع را فیض خموشی می کند معنی شکار
نیست دامی جز تأمل وحشی اندیشه را
موج صهباگر به مستان زندگی بخشد رواست
از رگ تاک است میراث کرم این ریشه را
عشق بردارد اگر مهر از زبان عاجزان
نالهٔ یک نی به آتش می دهد صد بیشه را
نوراین آیینه را جوهر نمی گردد حجاب
نیست مژگان سد ره چشم تماشاپیشه را
گر نباشد بی تمیزیها مآل کار عشق
کوهکن برصورت شیرین نراند تیشه را
مفلسان را بیدل از مشق خموشی چاره نیست
تنگدستی باز می دارد ز قلقل شیشه را


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *