+ - x
 » از همین شاعر
 حسنی است بررخش رقم مشک ناب را
 کیست کز راه تو چون خاشاک بردارد مرا
 گذشتگان که هوس دیده اند دنیا را
 غم، طرب جوش کرده است مرا
 شرر تمهید سازد مطلب ما داستانها را
 در طلب تا چند ریزی آبروی کام را
 صبح پیری اثر قطع امید است اینجا
 درین وادی چسان آرام باشدکارونها را
 نباشد بی عصا امداد طاقت پیکر خم را
 نقاب عارض گلجوش کرده ای ما را

۵.۰
امتیاز: ۵.۰ | مجموع آراء: ۱

به خیال چشم که می زند قدح جنون دل تنگ ما
که هزار میکده می دود به رکاب گردش رنگ ما
به حضور زاویهٔ عدم زده ایم بر در عافیت
که زمنت نفس کسی نگدازد آتش سنگ ما
به دل شکسته ازین چمن زده ایم بال گذشتنی
که شتاب اگرهمه خون شود نرسد به گرد درنگ ما
کسی از طبیعت منفعل به کدام شکوه طرف شود
نفس آبیار عرق مکن زحدیث غیرت جنگ ما
به فسون هستی بیخبر، زشکست شیشهٔ دل حذر
شب خون به خواب پری مبر ز فسانه های ترنگ ما
گهری زهر دو جهان گران ، شده خاک نسبت جسم و جان
سبکیم ین همه کاین زمان به ترازو آمده سنگ ما
ز دل فسرده به ناله ای نرسید تاب وتب نفس
ببرید ناخن مطرب ازگره بریشم چنگ ما
سخن غرور جنون اثر، به زبان جرأت ماست تر
مژه بشکنی به ره نظر، پراگردهی به خدنگ ما
چه فسانهٔ ازل و ابد چه امل طرازی حرص وکد؟
به هزارسلسله می کشد سرطره ی توزچنگ ما
ز غبار بیدل ناتوان دل نازکت نشودگران
که رود زیادتوخودبه خود چونفس زآینه زنگ ما


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *