+ - x
 » از همین شاعر
 کی جزا می رسد از اهل حیا سرکش را
 چون غنچه همان به که بدزدی نفس اینجا
 هرچند گرانی بود اسباب جهان را
 فسون جاه عذر لنگ سازد پرفشانی را
 ای جگرها داغدا ر شوق پیکان شما
 تا به کی در پرده دارم آه بی تأثیر را
 بسکه چون گل پرده ها بر پرده شد سامان مرا
 بیا که جام مروت دهیم حوصله را
 خارج آهنگی ندارد سبحه و زنار ما
 نمی دزدد کس از لذات کاهش آفرین خود را

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

گر کماندار خیالت در زه آرد تیر را
هر بن مو چشم امیدی شود نخجیر را
یاد رخسارت جبین فکر را آیینه ساخت
حرف زلفت کرد سنبل رشتهٔ تقریر را
برنمی دارد عمارت خاک صحرای جنون
خواهی آبادم کنی بر باد ده تعمیر را
مانع بیتابی آزادگان فولاد نیست
ناله در وحشت گریبان می درّد زنجیر را
سخت دشوارست پرداز شکست رنگ من
بشکن ای نقاش اینجا خامهٔ تصویر را
موج خون من که آتش داغ گرمیهای اوست
می کند بال سمندر جوهر شمشیر را
چون ره خوابیده زین خوابی که فیضش کم مباد
تا به منزل برده ام سررشتهٔ تعبیر را
گربه این وجدست شور وحشت دیوانه ام
داغ حیرت می کند چون نقش پا زنجیررا
پای تا سر دردم اما زحمت کس نیستم
ناله ام در سینه خرمن می کند تأثیر را
تاکی ازغفلت به قید جسم فرساید دلت
یک نفس بر باد ده این خاک دامنگیر را
صبح عشرتگاه هستی ازشفق آبستن است
نیست جز خون گر بپالایدکسی این شیر را
دست از دنیا بدار و دامن آهی بگیر
تا بدانی همچو بیدل قدر دار وگیر را


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *