+ - x
 » از همین شاعر
 من نشستم ز طلب وین دل پیچان ننشست
 ز صبحگاه فتادم به دست سرمستی
 افندس مسین کاغا یومیندن
 ای لولیان ای لولیان یک لولیی دیوانه شد
 ما ز بالاییم و بالا می رویم
 سیبکی نیم سرخ و نیمی زرد
 آن شمع چو شد طرب فزایی
 دل با دل دوست در حنین باشد
 مست گشتم ز ذوق دشنامش
 من سرخوش و تو دلخوش غم بی دل و بی سر به

 » بیشتر بخوانید...
 همای اوج سعادت به دام ما افتد
 چه خوب است سگ جای انسان بروید
 روزی ست خوش و هوا نه گرم است و نه سرد
 با هوش پدر
 افسوس که نامه جوانی طی شد
 چون روزی و عمر بیش و کم نتوان کرد
 رموز وادی ايمن بياموز
 هزار دشمنم ار می کنند قصد هلاک
 سر زلفت به هر کس تار دارد
 تا چند حدیث پنج و چار ای ساقی

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

چو رو نمود به منصور وصل دلدارش
روا بود که رساند به اصل دل دارش
من از قباش ربودم یکی کلهواری
بسوخت عقل و سر و پایم از کلهوارش
شکستم از سر دیوار باغ او خاری
چه خارخار و طلب در دلست از آن خارش
چو شیرگیر شد این دل یکی سحر ز میش
سزد که زخم کشد از فراق سگسارش
اگر چه کره گردون حرون و تند نمود
به دست عشق وی آمد شکال و افسارش
اگر چه صاحب صدرست عقل و بس دانا
به جام عشق گرو شد ردا و دستارش
بسا دلا که به زنهار آمد از عشقش
کشان کشان بکشیدش نداد زنهارش
به روز سرد یکی پوستین بد اندر جو
به عور گفتم درجه به جو برون آرش
نه پوستین بود آن خرس بود اندر جو
فتاده بود همی برد آب جوبارش
درآمد او به طمع تا به پوست خرس رسید
به دست خرس بکرد آن طمع گرفتارش
بگفتمش که رها کن تو پوستین بازآ
چه دور و دیر بماندی به رنج و پیکارش
بگفت رو که مرا پوستین چنان بگرفت
که نیست امید رهایی ز چنگ جبارش
هزار غوطه مرا می دهد به هر ساعت
خلاص نیست از آن چنگ عاشق افشارش
خمش بس است حکایت اشارتی بس کن
چه حاجتست بر عقل طول طومارش


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *