+ - x
 » از همین شاعر
 ای که ازین تنگ قفص می پری
 چنان کاین دل از آن دلدار مستست
 تو سبب سازی و دانایی آن سلطان بین
 بگردان ساقیا آن جام دیگر
 ای دل بی بهره از بهرام ترس
 ای بداده دیده های خلق را حیرانیی
 صنما خرگه توم که بسازی و برکنی
 ای چنگ پرده های سپاهانم آرزوست
 ذاتت عسلست ای جان گفتت عسلی دیگر
 چو مرا به سوی زندان بکشید تن ز بالا

 » بیشتر بخوانید...
 پرچو شدم
 قاصد به حیرت کن ادا تمهید پیغام مرا
 جمالت آفتاب هر نظر باد
 بازگشت
 عزیزان چون بدان ساحل رسیدند
 آن دست ِ دیروزین
 نیل را بگو...
 برآنم تا که از تو دل بگیرم
 بیخ سوزان
 زعشاق رنجیدنت را بنازم

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

نه آن شیرم که با دشمن برآیم
مرا این بس که من با من برآیم
چو خاک پای عشقم تو یقین دان
کز این گل چون گل و سوسن برآیم
سیه پوشم چو شب من از غم عشق
وزین شب چون مه روشن برآیم
از این آتش چو دودم من سراسر
که تا چون دود از این روزن برآیم
منم طفلی که عشقم اوستاد است
بنگذارد که من کودن برآیم
شوم چون عشق دایم حی و قیوم
چو من از خواب و از خوردن برآیم
هلا تن زن چو بوبکر ربابی
که تا من جان شوم وز تن برآیم


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *