+ - x
 » از همین شاعر
 ای گوش من گرفته تویی چشم روشنم
 مال است و زر است مکسب تن
 قبله امروز جز شهنشه نیست
 بر یکی بوسه حقستت که چنان می لرزی
 اگر دمی بگذاری هوا و نااهلی
 سر بر گریبان درست صوفی اسرار را
 جفا از سر گرفتی یاد می دار
 از انبهی ماهی دریا به نهان گشته
 بکش بکش که چه خوش می کشی بیار بیار
 اگر آب و گل ما را چو جان و دل پری بودی

 » بیشتر بخوانید...
 مزن انگشت بر داغ دل من
 سال ها پیروی مذهب رندان کردم
 از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
 اجاق های ویران و خاکستر
 فتوی پیر مغان دارم و قولیست قدیم
 به خاک تیره آخر خودسریها می برد ما را
 امشب اتاق، باز دهان باز كرده است
 در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
 بنویس...

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

طرفه گرمابه بانی کو ز خلوت برآید
نقش گرمابه یک یک در سجود اندرآید
نقش های فسرده بی خبروار مرده
ز انعکاسات چشمش چشمشان عبهر آید
گوش هاشان ز گوشش اهل افسانه گردد
چشم هاشان ز چشمش قابل منظر آید
نقش گرمابه بینی هر یکی مست و رقصان
چون معاشر که گه گه در می احمر آید
پر شده بانگ و نعره صحن گرمابه ز ایشان
کز هیاهوی و غلغل غره محشر آید
نقش ها یک دگر را جانب خویش خوانند
نقش از آن گوشه خندان سوی این دیگر آید
لیک گرمابه بان را صورتی درنیابد
گر چه صورت ز جستن در کر و در فر آید
جمله گشته پریشان او پس و پیش ایشان
ناشناسا شه جان بر سر لشکر آید
گلشن هر ضمیری از رخش پرگل آید
دامن هر فقیری از کفش پرزر آید
دار زنبیل پیشش تا کند پر ز خویشش
تا که زنبیل فقرت حسرت سنجر آید
برهد از بیش وز کم قاضی و مدعی هم
چونک آن ماه یک دم مست در محضر آید
باده خمخانه گردد مرده مستانه گردد
چوب حنانه گردد چونک بر منبر آید
کم کند از لقاشان بفسرد نقش هاشان
گم شود چشم هاشان گوش هاشان کر آید
باز چون رو نماید چشم ها برگشاید
باغ پرمرغ گردد بوستان اخضر آید
رو به گلزار و بستان دوستان بین و دستان
در پی این عبارت جان بدان معبر آید
آنچ شد آشکارا کی توان گفت یارا
کلک آن کی نویسد گر چه در محبر آید


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *