+ - x
 » از همین شاعر
 میر شکار من که مرا کرده ای شکار
 دل چو بدید روی تو چون نظرش به جان بود
 دم ده و عشوه ده ای دلبر سیمین بر من
 لحظه ای قصه کنان، قصهٔ تبریز کنید
 نسیم الصبح جد بابتشار
 کیست که او بندۀ رای تو نیست؟
 ای یار من ای یار من ای یار بی زنهار من
 بخش پنجم
 هر نفسی از درون دلبر روحانیی
 ای چنگ پرده های سپاهانم آرزوست

 » بیشتر بخوانید...
 چون ابر به نوروز رخ لاله بشست
 شام شد روزم خدايا سرپناه من کجاست
 همسر سرو قدت نی در نيستان نشکند
 پریا
 هر ذره يک جهان بخدايی بود وکيل
 گر کنم با این سر پرشور بالین سنگ را
 نقش بر خاتم دل صورت ياهوست مگر
 این شعر به پرنده شدن های ما ه گُل
 در فاصله ی دردناک آب، میان قاره ها
 مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

خشمین بر آن کسی شو کز وی گزیر باشد
یا غیر خاک پایش کس دستگیر باشد
گیرم کز او بگردی شاه و امیر و فردی
ناچار مرگ روزی بر تو امیر باشد
گر فاضلی و فردی آب خضر نخوردی
هر کو نخورد آبش در مرگ اسیر باشد
ای پیر جان فطرت پیر عیان نه فکرت
پیری نه کز قدیدی مویش چو شیر باشد
پیری مکن بر آن کس کز مکر و از فضولی
خواهد که بازگونه بر پیر پیر باشد
پیری بر آن کسی کن کو مرده تو باشد
پیش جلالت تو خوار و حقیر باشد
چون موی ابروی را وهمش هلال بیند
بر چشمش آفتابت کی مستدیر باشد
آن کس که از تکبر مالد سبال خود را
از نور کبریایی چون مستنیر باشد
عرضه گری رها کن ای خواجه خویش لا کن
تا ذره وجودت شمس منیر باشد
جلوه مکن جمالت مگشای پر و بالت
تا با پر خدایی جان مستطیر باشد
بربند پنج حس را زین سیل های تیره
تا عقل کل ز شش سو بر تو مطیر باشد
بی آن خمیرمایه گر تو خمیر تن را
صد سال گرم داری نانش فطیر باشد
گر قاب قوس خواهی دل راست کن چو تیری
در قوس او درآید کو همچو تیر باشد
خاموش اگر توانی بی حرف گو معانی
تا بر بساط گفتن حاکم ضمیر باشد


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *