+ - x
 » از همین شاعر
 جود الشموس علی الوری اشراق
 چو در رسید ز تبریز شمس دین چو قمر
 خواجه ترش مرا بگو سرکه به چند می دهی
 در خشکی ما بنگر و آن پرده تر برگو
 در عشق آتشینش آتش نخورده آتش
 راز را اندر میان نه وامگیر
 به کوی دل فرورفتم زمانی
 ای صد هزار خرمن ها را بسوخته
 ای ساقی روشن دلان بردار سغراق کرم
 یار نخواهم که بود بدخو و غمخوار و ترش

 » بیشتر بخوانید...
 زلزله
 قماش و نقره و لعل و گهر چیست؟
 از آن جام که شکست...
 بوی وصلت گر ببالاند دل ناکام را
 نگه دارد برهمن کار خود را
 بگذر
 ای شاه عرب میر عجم سرور اعلی
 پاس و لحاظ و مردمی مردمان نماند
 جان چيست؟ آفتاب الوهيت است باز
 کس مشکل اسرار اجل را نگشاد

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

مها به دل نظری کن که دل تو را دارد
به روز و شب به مراعاتت اقتضا دارد
ز شادی و ز فرح در جهان نمی گنجد
دلی که چون تو دلارام خوش لقا دارد
ز آفتاب تو آن را که پشت گرم شود
چرا دلیر نباشد حذر چرا دارد
ز بهر شادی توست ار دلم غمی دارد
ز دست و کیسه توست ار کفم سخا دارد
خیال خوب تو چون وحشیان ز من برمد
که صورتیست تن بنده دست و پا دارد
مرا و صد چو مرا آن خیال بی صورت
ز نقش سیر کند عاشق فنا دارد
برهنه خلعت خورشید پوشد و گوید
خنک کسی که ز زربفت او قبا دارد
تنی که تابش خورشید جان بر او آید
گمان مبر که سر سایه هما دارد
بدانک موسی فرعون کش در این شهرست
عصاش را تو نبینی ولی عصا دارد
همی رسد به عنان های آسمان دستش
که اصبع دل او خاتم وفا دارد
غمش جفا نکند ور کند حلالش باد
به هر چه آب کند تشنه صد رضا دارد
فزون از آن نبود کش کشد به استسقا
در آن زمان دل و جان عاشق سقا دارد
اگر صبا شکند یک دو شاخ اندر باغ
نه هر چه دارد آن باغ از صبا دارد
شراب عشق چو خوردی شنو صلای کباب
ز مقبلی که دلش داغ انبیا دارد
زمین ببسته دهان تاسه مه که می داند
که هر زمین به درون در نهان چه ها دارد
بهار که بنماید زمین نیشکرت
از آن زمین به درون ماش و لوبیا دارد
چرا چو دال دعا در دعا نمی خمد
کسی که از کرمش قبله دعا دارد
چو پشت کرد به خورشید او نمازی نیست
از آنک سایه خود پیش و مقتدا دارد
خموش کن خبر من صمت نجا بشنو
اگر رقیب سخن جوی ما روا دارد


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *