+ - x
 » از همین شاعر
 ای هفت دریا گوهر عطا کن
 چه روز باشد کاین جسم و رسم بنوردیم
 گر شمس و قمر خواهی نک شمس و قمر باری
 امروز بحمدالله از دی بترست این دل
 مرا اقبال خندانید آخر
 هر کی بالاست مر او را چه غمست
 دل را تمام برکن ای جان ز نیک نامی
 کی باشد کاین قفص چمن گردد
 ای یار مقامردل پیش آ و دمی کم زن
 امروز مها خویش ز بیگانه ندانیم

 » بیشتر بخوانید...
 اگر چه عرض هنر پیش یار بی ادبیست
 جرقه ها
 در را كه محكم بر رویت می بندی
 هنگام صبوح ای صنم فرخ پی
 آنانکه محیط فضل و آداب شدند
 بگذر از من که دلی خسته و پر غم دارم
 شعر ناتمام
 همه عمر با تو قدح زدیم و نرفت رنج خمارما
 در بياض چشم خود تصوير شيرين می کشم
  این چهره ی روز گار است

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

مها به دل نظری کن که دل تو را دارد
به روز و شب به مراعاتت اقتضا دارد
ز شادی و ز فرح در جهان نمی گنجد
دلی که چون تو دلارام خوش لقا دارد
ز آفتاب تو آن را که پشت گرم شود
چرا دلیر نباشد حذر چرا دارد
ز بهر شادی توست ار دلم غمی دارد
ز دست و کیسه توست ار کفم سخا دارد
خیال خوب تو چون وحشیان ز من برمد
که صورتیست تن بنده دست و پا دارد
مرا و صد چو مرا آن خیال بی صورت
ز نقش سیر کند عاشق فنا دارد
برهنه خلعت خورشید پوشد و گوید
خنک کسی که ز زربفت او قبا دارد
تنی که تابش خورشید جان بر او آید
گمان مبر که سر سایه هما دارد
بدانک موسی فرعون کش در این شهرست
عصاش را تو نبینی ولی عصا دارد
همی رسد به عنان های آسمان دستش
که اصبع دل او خاتم وفا دارد
غمش جفا نکند ور کند حلالش باد
به هر چه آب کند تشنه صد رضا دارد
فزون از آن نبود کش کشد به استسقا
در آن زمان دل و جان عاشق سقا دارد
اگر صبا شکند یک دو شاخ اندر باغ
نه هر چه دارد آن باغ از صبا دارد
شراب عشق چو خوردی شنو صلای کباب
ز مقبلی که دلش داغ انبیا دارد
زمین ببسته دهان تاسه مه که می داند
که هر زمین به درون در نهان چه ها دارد
بهار که بنماید زمین نیشکرت
از آن زمین به درون ماش و لوبیا دارد
چرا چو دال دعا در دعا نمی خمد
کسی که از کرمش قبله دعا دارد
چو پشت کرد به خورشید او نمازی نیست
از آنک سایه خود پیش و مقتدا دارد
خموش کن خبر من صمت نجا بشنو
اگر رقیب سخن جوی ما روا دارد


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *