+ - x
 » از همین شاعر
 دیدم سحر آن شاه را بر شاهراه هل اتی
 بوسیسی افندیمو هم محسن و هم مه رو
 پرسید کسی که ره کدامست
 بیار باده که اندر خمار خمارم
 جان من جان تو جانت جان من
 بوی آن خوب ختن می آیدم
 عاشق روی جان فزای توییم
 آن شکل بین وان شیوه بین وان قد و خد و دست و پا
 قرار زندگانی آن نگارست
 دو هزار عهد کردم که سر جنون نخارم

 » بیشتر بخوانید...
 ثباتش ده که میر شش جهات است
 نیم گلباز و نی گل می فروشم
 از آن غم ها دل ما دردمند است
 ای دل غم این جهان فرسوده مخور
 من و من
 مادرم خسته و تنها و خموش
 دو صد دانا درین محفل سخن گفت
 بگو
 سحر از پی ندارد شام غمگینی که من دارم
 پگاه

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

نه در وفات گذارد نه در جفا دلدار
نه منکرت بگذارد نه بر سر اقرار
به هر کجا که نهی دل به قهر برکندت
به هیچ جای منه دل دلا و پا مفشار
به شب قرار نهی روز آن بگرداند
بگیر عبرت از این اختلاف لیل و نهار
ز جهل توبه و سوگند می تند غافل
چه حیله دارد مقهور در کف قهار
برادرا سر و کار تو با کی افتادست
کز اوست بی سر و پا گشته گنبد دوار
برادرا تو کجا خفته ای نمی دانی
که بر سر تو نشستست افعی بیدار
چه خواب هاست که می بینی ای دل مغرور
چه دیگ بهر تو پختست پیر خوان سلار
هزار تاجر بر بوی سود شد به سفر
ببرد دمدمه حکم حق ز جانش قرار
چنانش کرد که در شهرها نمی گنجید
ملول شد ز بیابان و رفت سوی بحار
رود که گیرد مرجان ولیک بدهد جان
که در کمین بنشستست بر رهش جرار
دوید در پی آب و نیافت غیر سراب
دوید در پی نور و نیافت الا نار
قضا گرفته دو گوشش کشان کشان که بیا
چنین کشند به سوی جوال گوش حمار
بتر ز گاوی کاین چرخ را نمی بینی
که گردن تو ببستست از برای دوار
در این دوار طبیبان همه گرفتارند
کز این دوار بود مست کله بیمار
به بر و بحر و به دشت و به کوه می کشدش
که تا کجاش دراند به پنجه شیر شکار
ولیک عاشق حق را چو بردراند شیر
هلا دریدن او را چو دیگران مشمار
دل و جگر چو نیابد درونه تن او
همان کسی که دریدش همو شود معمار
چو در حیات خود او کشته گشت در کف عشق
به امر موتوا من قبل ان تموتوا زار
که بی دلست و جگرخون عاشقست یقین
شکار را ندرانید هیچ شیر دو بار
وگر درید به سهوش بدوزدش در حال
در او دمد دم جان و بگیردش به کنار
حرام کرد خدا شحم و لحم عاشق را
که تا طمع نکند در فناش مردم خوار
تو عشق نوش که تریاق خاک فاروقیست
که زهر زهره ندارد که دم زند ز ضرار
سخن رسید به عشق و همی جهد دل من
کجا جهد ز چنین زخم بی محابا تار
چو قطب می نجهد از میان دور فلک
کجا جهد تو بگو نقطه از چنین پرگار
خموش باش که این هم کشاکش قدرست
تو را به شعر و به اطلس مرا سوی اشعار


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *