+ - x
 » از همین شاعر
 آن شعلهٔ نور می خرامد
 عاشقان نالان چو نای و عشق همچون نای زن
 مرا چون ناف بر مستی بریدی
 صبحدم شد زود برخیز ای جوان
 مرا حلوا هوس کردست حلوا
 روستایی بچه ای هست درون بازار
 امیر دل همی گوید تو را گر تو دلی داری
 حلقه ی دل زدم شبی در هوس سلام دل
 چند گهی فاتحه خوانت کنم
 صاف جان ها سوی گردون می رود

 » بیشتر بخوانید...
 به كسانی كه می شناسم!
 رفتی و در دل هنوزم حسرت دیدار باقی
 الهی پاره ای تمکین رم وحشی نگاهان را
 می خور که ز دل کثرت و قلت ببرد
 خلوتی كو كه خیالات تو آنجا ببرم
  نهاد عاطفه
 غزل تقویم ها
 بازگشت
 سحرها در گریبان شب اوست
 راهیست راه عشق که هیچش کناره نیست

۴.۳
امتیاز: ۴.۳ | مجموع آراء: ۵۴

این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده ام
این بار من یک بارگی از عافیت ببریده ام
دل را ز خود برکنده ام با چیز دیگر زنده ام
عقل و دل و اندیشه را از بیخ و بن سوزیده ام
ای مردمان ای مردمان از من نیاید مردمی
دیوانه هم نندیشد آن کاندر دل اندیشیده ام
دیوانه کوکب ریخته از شور من بگریخته
من با اجل آمیخته در نیستی پریده ام
امروز عقل من ز من یک بارگی بیزار شد
خواهد که ترساند مرا پنداشت من نادیده ام
من خود کجا ترسم از او شکلی بکردم بهر او
من گیج کی باشم ولی قاصد چنین گیجیده ام
از کاسه استارگان وز خون گردون فارغم
بهر گدارویان بسی من کاسه ها لیسیده ام
من از برای مصلحت در حبس دنیا مانده ام
حبس از کجا من از کجا مال که را دزدیده ام
در حبس تن غرقم به خون وز اشک چشم هر حرون
دامان خون آلود را در خاک می مالیده ام
مانند طفلی در شکم من پرورش دارم ز خون
یک بار زاید آدمی من بارها زاییده ام
چندانک خواهی درنگر در من که نشناسی مرا
زیرا از آن کم دیده ای من صدصفت گردیده ام
در دیده من اندرآ وز چشم من بنگر مرا
زیرا برون از دیده ها منزلگهی بگزیده ام
تو مست مست سرخوشی من مست بی سر سرخوشم
تو عاشق خندان لبی من بی دهان خندیده ام
من طرفه مرغم کز چمن با اشتهای خویشتن
بی دام و بی گیرنده ای اندر قفص خیزیده ام
زیرا قفص با دوستان خوشتر ز باغ و بوستان
بهر رضای یوسفان در چاه آرامیده ام
در زخم او زاری مکن دعوی بیماری مکن
صد جان شیرین داده ام تا این بلا بخریده ام
چون کرم پیله در بلا در اطلس و خز می روی
بشنو ز کرم پیله هم کاندر قبا پوسیده ام
پوسیده ای در گور تن رو پیش اسرافیل من
کز بهر من در صور دم کز گور تن ریزیده ام
نی نی چو باز ممتحن بردوز چشم از خویشتن
مانند طاووسی نکو من دیبه ها پوشیده ام
پیش طبیبش سر بنه یعنی مرا تریاق ده
زیرا در این دام نزه من زهرها نوشیده ام
تو پیش حلوایی جان شیرین و شیرین جان شوی
زیرا من از حلوای جان چون نیشکر بالیده ام
عین تو را حلوا کند به زانک صد حلوا دهد
من لذت حلوای جان جز از لبش نشنیده ام
خاموش کن کاندر سخن حلوا بیفتد از دهن
بی گفت مردم بو برد زان سان که من بوییده ام
هر غوره ای نالان شده کای شمس تبریزی بیا
کز خامی و بی لذتی در خویشتن چغزیده ام


تا کنون ۳ دیدگاه بر این سروده نوشته شده است   پنهان نمودن

مولوی:

بادرود خواهشمندم چنانچه هرکس در مورد ابیات 4و5و7 شرحی ارایه فرماید بسیار ممنون وسپاسگزار خواهم بود




حسین بیطرف:

شاعری فراتر از تصور
یکی از بهترین شعر هایی که خوندم




نجمه فخاری:

خوب بودامازیاد بود




 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *