+ - x
 » از همین شاعر
 حرام است ای مسلمانان از این خانه برون رفتن
 گرم درآ و دم مده باده بیار و غم ببر
 مست گشتم ز ذوق دشنامش
 یک قوصره پر دارم ز سخن
 من دوش به تازه عهد کردم
 جان پیش تو هر ساعت می ریزد و می روید
 ای یار من ای یار من ای یار بی زنهار من
 ایا گم گشتگان راه و بیراه
 روحیست بی نشان و ما غرقه در نشانش
 مستی و عاشقی و جوانی و جنس این

 » بیشتر بخوانید...
 از بار درد سرو قدم بی نمود شد
 تو نسیتی که ببینی
 نقش بر خاتم دل صورت ياهوست مگر
 درین نه آشیان غیر از پر عنقا نشد پیدا
 به تردستی بزن ساقی غنیمت دار قلقل را
 گر شاخ بقا ز بیخ بختت رست است
 ترا نومیدی از طفلان روا نیست
 ستم است اگر هوست کشدکه به سیر سرو و سمن درآ
 روی خودم تا شده ام

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

رفتم به طبیب جان گفتم که ببین دستم
هم بی دل و بیمارم هم عاشق و سرمستم
صد گونه خلل دارم ای کاش یکی بودی
با این همه علت ها در شنقصه پیوستم
گفتا که نه تو مردی گفتم که بلی اما
چون بوی توام آمد از گور برون جستم
آن صورت روحانی وان مشرق یزدانی
وان یوسف کنعانی کز وی کف خود خستم
خوش خوش سوی من آمد دستی به دلم برزد
گفتا ز چه دستی تو گفتم که از این دستم
چون عربده می کردم درداد می و خوردم
افروخت رخ زردم وز عربده وارستم
پس جامه برون کردم مستانه جنون کردم
در حلقه آن مستان در میمنه بنشستم
صد جام بنوشیدم صد گونه بجوشیدم
صد کاسه بریزیدم صد کوزه دراشکستم
گوساله زرین را آن قوم پرستیده
گوساله گرگینم گر عشق بنپرستم
بازم شه روحانی می خواند پنهانی
بر می کشدم بالا شاهانه از این پستم
پابست توام جانا سرمست توام جانا
در دست توام جانا گر تیرم وگر شستم
چست توام ار چستم مست توام ار مستم
پست توام ار پستم هست توام ار هستم
در چرخ درآوردی چون مست خودم کردی
چون تو سر خم بستی من نیز دهان بستم


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *