+ - x
 » از همین شاعر
 عاشقا دو چشم بگشا چار جو در خود ببین
 مات خود را صنما مات مکن
 آدمیی، آدمیی، آدمی
 به جان تو که از این دلشده کرانه مکن
 سی و پنجم
 یا من بنا قصر الکمال مشیدا
 کو همه لطف که در روی تو دیدم همه شب
 بیا که دانه لطیفست رو ز دام مترس
 آن مطرب ما خوشست و چنگش
 روحیست بی نشان و ما غرقه در نشانش

 » بیشتر بخوانید...
 گفتم كه گرد خود خط قرمز كنم،نشد
 تو صبحهای بهاری پرنده گان تو ام
 جهان دل ، جهان رنگ و بو نیست
 ساعتی خندید با خود از دم ِ یك روسپی
 آوازهای سرزمین صبوری
 اجرام که ساکنان این ایوانند
 دردم از یار است و درمان نیز هم
 ای زادگاه من
 بشوی احساس و عینک ها و چشمان را
 اگر آن طایر قدسی ز درم بازآید

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

این شکل که من دارم ای خواجه که را مانم
یک لحظه پری شکلم یک لحظه پری خوانم
در آتش مشتاقی هم جمعم و هم شمعم
هم دودم و هم نورم هم جمع و پریشانم
جز گوش رباب دل از خشم نمالم من
جز چنگ سعادت را از زخمه نرنجانم
چون شکر و چون شیرم با خود زنم و گیرم
طبعم چو جنون آرد زنجیر بجنبانم
ای خواجه چه مرغم من نی کبکم و نی بازم
نی خوبم و نی زشتم نی اینم و نی آنم
نی خواجه بازارم نی بلبل گلزارم
ای خواجه تو نامم نه تا خویش بدان خوانم
نی بنده نی آزادم نی موم نه پولادم
نی دل به کسی دادم نی دلبر ایشانم
گر در شرم و خیرم از خود نه ام از غیرم
آن سو که کشد آن کس ناچار چنان رانم


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *