+ - x
 » از همین شاعر
 ای خواجه تو عاقلانه می باش
 برخیز و صبوح را برنجان
 ساقیا بی گه رسیدی می بده مردانه باش
 فدیتک یا ذا الوحی آیاته تتری
 در این سرما و باران یار خوشتر
 دشمن خویشیم و یار آنکه ما را می کشد
 به من نگر که بجز من به هر کی درنگری
 تو عاشقی چه کسی از کجا رسیدستی
 بجه بجه ز جهان تا شه جهان باشی
 بداد پندم استاد عشق از استادی

 » بیشتر بخوانید...
 جهان مهر و مه زناری اوست
 ف ا ص ل ه
 محبت بسکه پر کرد از وفا جان و تن ما را
 بیا که جام مروت دهیم حوصله را
 ندیدم مهربان دلهای از انصاف خالی را
 چه عصر است این که دین فریادی اوست
 فرهنگ آئین رزاقی بداند
 ادب پیرایه نادان و داناست
 منگنه
 در دایره ای که آمد و رفتن ماست

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

اقبل الساقی علینا حاملا کاس المدام
فاشربوا من کاس خلد و اترکوا کل الطعام
اشبعوا من غیر اکل و اسمعوا من غیر اذن
و انطقوا من غیر حرف و اسکتوا تم الکلام
ایها العشاق طیبوا و اسکروا من کأسنا
و ارکبوا ظهر المعالی و ادخلوا بین الزحام
انهضوا نادی المنادی الصلا این الرجال
جاء کم نادی القیامه فی الهوی نعم القیام
اشربوا سقیا لکم ثم اطربوا غنما لکم
ان هذا یوم عید عیدوا بعد الصیام
وافقونا وافقونا فی طریق الاتحاد
انما نحن کنهر فرقوه و السلام
یا ندیمی سل سبیلا نحو عین السلسبیل
قم لنا نفتح جنانا من جنان یا غلام


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *