+ - x
 » از همین شاعر
 آخر گل و خار را بدیدی
 دل من کار تو دارد، گل و گلنار تو دارد
 عیش هاتان نوش بادا هر زمان ای عاشقان
 گر این سلطان ما را بنده باشی
 پریر آن چهرۀ یارم چه خوش بود
 صوفیان آمدند از چپ و راست
 یکی فرهنگ دیگر نو برآر ای اصل دانایی
 بار دگر جانب یار آمدیم
 تا عشق تو سوخت همچو عودم
 من از این خانه به در می نروم

 » بیشتر بخوانید...
 مشاعره
 چه قومی در گذشت از گفتگوها
 فریاد خسته
 خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست
 مرا در سینه سلطان می شوی آهسته آهسته
 هر ذره که در خاک زمینی بوده است
 دل می رود ز دستم صاحب دلان خدا را
 فکر بلبل همه آن است که گل شد یارش
 شدی پیر و همان در بند غفلت می کنی جان را
 ز آن می که حیات جاودانیست بخور

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

صنما به چشم شوخت که به چشم اشارتی کن
نفسی خراب خود را به نظر عمارتی کن
دل و جان شهید عشقت به درون گور قالب
سوی گور این شهیدان بگذر زیارتی کن
تو چو یوسفی رسیده همه مصر کف بریده
بنما جمال و بستان دل و جان تجارتی کن
و اگر قدم فشردی به جفا و نذر کردی
بشکن تو نذر خود را چه شود کفارتی کن
تو مگو کز این نثارم ز شما چه سود دارم
تو ز سود بی نیازی بده و خسارتی کن
رخ همچو زعفران را چو گل و چو لاله گردان
سه چهار قطره خون را دل بابشارتی کن
چو غلام توست دولت نکشد ز امر تو سر
به میان ما و دولت ملکا سفارتی کن
چو به پیش کوه حلمت گنهان چو کاه آمد
به گناه چون که ما نظر حقارتی کن
تن ما دو قطره خون بد که نظیف و آدمی شد
صفت پلید را هم صفت طهارتی کن
ز جهان روح جان ها چو اسیر آب و گل شد
تو ز دار حرب گلشان برهان و غارتی کن
چو ز حرف توبه کردم تو برای طالبان را
جز حرف پرمعانی علم و امارتی کن
ز برای گرم کردن بود این دم چو آتش
جز دم تو تابشی را سبب حرارتی کن
تو که شاه شمس دینی تبریز نازنین را
به ظهور نیر خود وطن بصارتی کن


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *