+ - x
 » از همین شاعر
 نور دل ما روی خوش تو
 به روز مرگ، چو تابوت من روان باشد
 تو استظهار آن داری که رو از ما بگردانی
 گفتی که زیان کنی زیان گیر
 تو کیی در این ضمیرم که فزونتر از جهانی
 نیم شب از عشق تا دانی چه می گوید خروس
 پیام کرد مرا بامداد بحر عسل
 حسودان را ز غم آزاد کردم
 ای دیده ز نم زبون نگشتی
 ای مطرب این غزل گو کی یار توبه کردم

 » بیشتر بخوانید...
 می لعل مذابست و صراحی کان است
 چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی
 ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش
 مرگ
 ز شهر فجر پیام آوری ظهور نکرد
 تجدید سحرکاری ست در جلوه زار عنقا
 من مست می عشقم
 درمحفل ما ومنم ، محو صفیر هرصدا
 کنار آب و پای بید و طبع شعر و یاری خوش
 آواره

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

آن یار غریب من آمد به سوی خانه
امروز تماشا کن اشکال غریبانه
یاران وفا را بین اخوان صفا را بین
در رقص که بازآمد آن گنج به ویرانه
ای چشم چمن می بین وی گوش سخن می چین
بگشای لب نوشین ای یار خوش افسانه
امروز می باقی بی صرفه ده ای ساقی
از بحر چه کم گردد زین یک دو سه پیمانه
پیمانه و پیمانه در باده دوی نبود
خواهی که یکی گردد بشکن تو دو پیمانه
من باز شکارم جان دربند مدارم جان
زین بیش نمی باشم چون جغد به ویرانه
قانع نشوم با تو صبر از دل من گم شد
رو با دگری می گو من نشنوم افسانه
من دانه افلاکم یک چند در این خاکم
چون عدل بهار آمد سرسبز شود دانه
تو آفت مرغانی زان دانه که می دانی
یک مشت برافشانی ز انبار پر از دانه
ای داده مرا رونق صد چون فلک ازرق
ای دوست بگو مطلق این هست چنین یا نه
بار دگر ای جان تو زنجیر بجنبان تو
وز دور تماشا کن در مردم دیوانه
خود گلشن بخت است این یا رب چه درخت است این
صد بلبل مست این جا هر لحظه کند لانه
جان گوش کشان آید دل سوی خوشان آید
زیرا که بهار آمد شد آن دی بیگانه


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *