+ - x
 » از همین شاعر
 چو در رسید ز تبریز شمس دین چو قمر
 بگفتم حال دل گویم از آن نوعی که دانستم
 ای با من و پنهان چو دل از دل سلامت می کنم
 ز همراهان جُدایی مصلحت نیست
 دلی یا دیده عقلی تو یا نور خدابینی
 مرا پرسید آن سلطان به نرمی و سخن خایی
 آه خجسته ساعتی که صنما به من رسی
 خیال ترک من هر شب صفات ذات من گردد
 سحری چو شاه خوبان به وثاق ما درآمد
 دی میان عاشقان ساقی و مطرب میر بود

 » بیشتر بخوانید...
 قماش و نقره و لعل و گهر چیست؟
 سیه چارد سرم افکنده منبر
 بهار و شاعر محبوس
 هر صبح که کردیم به غم شام گذشت
 سرگذشت گل غم
 بشنو تو برتری
 مقام شوق بی صدق و یقین نیست
 اگر حیرت به این رنگست دست و تیغ قاتل را
 می لعل مذابست و صراحی کان است
 کم کن طمع از جهان و می زی خرسند

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

آن یار غریب من آمد به سوی خانه
امروز تماشا کن اشکال غریبانه
یاران وفا را بین اخوان صفا را بین
در رقص که بازآمد آن گنج به ویرانه
ای چشم چمن می بین وی گوش سخن می چین
بگشای لب نوشین ای یار خوش افسانه
امروز می باقی بی صرفه ده ای ساقی
از بحر چه کم گردد زین یک دو سه پیمانه
پیمانه و پیمانه در باده دوی نبود
خواهی که یکی گردد بشکن تو دو پیمانه
من باز شکارم جان دربند مدارم جان
زین بیش نمی باشم چون جغد به ویرانه
قانع نشوم با تو صبر از دل من گم شد
رو با دگری می گو من نشنوم افسانه
من دانه افلاکم یک چند در این خاکم
چون عدل بهار آمد سرسبز شود دانه
تو آفت مرغانی زان دانه که می دانی
یک مشت برافشانی ز انبار پر از دانه
ای داده مرا رونق صد چون فلک ازرق
ای دوست بگو مطلق این هست چنین یا نه
بار دگر ای جان تو زنجیر بجنبان تو
وز دور تماشا کن در مردم دیوانه
خود گلشن بخت است این یا رب چه درخت است این
صد بلبل مست این جا هر لحظه کند لانه
جان گوش کشان آید دل سوی خوشان آید
زیرا که بهار آمد شد آن دی بیگانه


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *