+ - x
 » از همین شاعر
 من دزد دیدم کو برد مال و متاع مردمان
 چون دلت با من نباشد همنشینی سود نیست
 چه باک دارد عاشق ز ننگ و بدنامی
 ای ماه اگر باز بر این شکل بتابی
 گر تو عودی سوی این مجمر بیا
 ای صبا بادی که داری در سر از یاری بگو
 تو چه دانی که ما چه مرغانیم
 بازرهان خلق را از سر و از سرکشی
 گر هیچ نگارینم بر خلق عیانستی
 سنگ شکاف می کند در هوس لقای تو

 » بیشتر بخوانید...
 بگذر ز خواهشات رضاجوی يار باش
 دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت
 چون صبح مجو طاقت آزار کس از ما
 بهانه
 روزگاری شد که در میخانه خدمت می کنم
 خوش آمد گل وز آن خوشتر نباشد
 صبر سنگ
 عشق یعنی
 تو نسیتی که ببینی
 منگنه

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

آن یار غریب من آمد به سوی خانه
امروز تماشا کن اشکال غریبانه
یاران وفا را بین اخوان صفا را بین
در رقص که بازآمد آن گنج به ویرانه
ای چشم چمن می بین وی گوش سخن می چین
بگشای لب نوشین ای یار خوش افسانه
امروز می باقی بی صرفه ده ای ساقی
از بحر چه کم گردد زین یک دو سه پیمانه
پیمانه و پیمانه در باده دوی نبود
خواهی که یکی گردد بشکن تو دو پیمانه
من باز شکارم جان دربند مدارم جان
زین بیش نمی باشم چون جغد به ویرانه
قانع نشوم با تو صبر از دل من گم شد
رو با دگری می گو من نشنوم افسانه
من دانه افلاکم یک چند در این خاکم
چون عدل بهار آمد سرسبز شود دانه
تو آفت مرغانی زان دانه که می دانی
یک مشت برافشانی ز انبار پر از دانه
ای داده مرا رونق صد چون فلک ازرق
ای دوست بگو مطلق این هست چنین یا نه
بار دگر ای جان تو زنجیر بجنبان تو
وز دور تماشا کن در مردم دیوانه
خود گلشن بخت است این یا رب چه درخت است این
صد بلبل مست این جا هر لحظه کند لانه
جان گوش کشان آید دل سوی خوشان آید
زیرا که بهار آمد شد آن دی بیگانه


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *