+ - x
 » از همین شاعر
 هرگز ندانم راندن مستی که افتد بر درم
 خوی بد دارم ملولم تو مرا معذور دار
 بُد دوش بی تو تیره شب و روشنی نداشت
 کاری ندارد این جهان تا چند گل کاری کنم
 سوی بیماران خود شد شاه مه رویان من
 با همگان فضولکی چون که به ما ملولکی
 چند اندر میان غوغایی
 بکت عینی غداه البین دمعا
 آن خواجه خوش لقا چه دارد
 یار آمد به صلح ای اصحاب

 » بیشتر بخوانید...
 اُحُد (3)
 بی ثمری حصار شد در چمن امید ما
 ظرف استغنا
 عشق بشر
 با دل آسوده از تشویش آب و نان برآ
 لامپ ها دنیای مرا روشن نمی توانند
 بنفشه زلف من ای سر و قد نسرین تن
 چون لاله به نوروز قدح گیر بدست
 تا تار کاکلت دارد به عاشق تارها

۳.۰
امتیاز: ۳.۰ | مجموع آراء: ۱

هین که هنگام صابران آمد
وقت سختی و امتحان آمد
این چنین وقت عهدها شکنند
کارد چون سوی استخوان آمد
عهد و سوگند سخت سست شود
مرد را کار چون به جان آمد
هله ای دل تو خویش سست مکن
دل قوی کن که وقت آن آمد
چون زر سرخ اندر آتش خند
تا بگویند زر کان آمد
گرم خوش رو به پیش تیغ اجل
بانگ برزن که پهلوان آمد
با خدا باش و نصرت از وی خواه
که مددها ز آسمان آمد
ای خدا آستین فضل فشان
چونک بنده بر آستان آمد
چون صدف ما دهان گشادستیم
کابر فضل تو درفشان آمد
ای بسا خار خشک کز دل او
در پناه تو گلستان آمد
من نشان کرده ام تو را که ز تو
دلخوشی های بی نشان آمد
وقت رحمست و وقت عاطفت است
که مرا زخم بس گران آمد
ای ابابیل هین که بر کعبه
لشکر و پیل بی کران آمد
عقل گوید مرا خمش کن بس
که خداوند غیب دان آمد
من خمش کردم ای خدا لیکن
بی من از خان من فغان آمد
ما رمیت اذ رمیت هم ز خداست
تیر ناگه کز این کمان آمد


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *