+ - x
 » از همین شاعر
 غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند
 مطربا بردار چنگ و لحن موسیقار زن
 پیش از آنک از عدم کرد وجودها سری
 ای خواب به جان تو زحمت ببری امشب
 دل با دل دوست در حنین باشد
 سفر کردم به هر شهری دویدم
 ای همه خوبی تو را پس تو کرایی که را
 شمع دیدم گرد او پروانه ها چون جمع ها
 سحر است خیز ساقی بکن آنچ خوی داری
 گر تو ملولی ای پدر جانب یار من بیا

 » بیشتر بخوانید...
 آن لعل در آبگینه ساده بیار
 بی تميزی رفته رفته زور شد
 حنجر و گوش و نگاه
 ای غافل از رنج هوس آیینه پردازی چرا
 فال حباب زن ، بشمر موج آب را
 الا یا ایها الساقی ادر کاسا و ناولها
 زمان
 از دل جنگل انبوه ...
 خیال من یقین من
 سینه ی کنده کنده یی دارم

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

خداوند خداوندان اسرار
زهی خورشید در خورشید انوار
ز عشق حسن تو خوبان مه رو
به رقص اندر مثال چرخ دوار
چو بنمایی ز خوبی دست بردی
بماند دست و پای عقل از کار
گشاده ز آتش او آب حیوان
که آبش خوشترست ای دوست یا نار
از آن آتش بروییدست گلزار
و زان گلزار عالم های دل زار
از آن گل ها که هر دم تازه تر شد
نه زان گل ها که پژمردست پیرار
نتاند کرد عشقش را نهان کس
اگر چه عشق او دارد ز ما عار
یکی غاریست هجرانش پرآتش
عجب روزی برآرم سر از این غار
ز انکارت بروید پرده هایی
مکن در کار آن دلبر تو انکار
چو گرگی می نمودی روی یوسف
چون آن پرده غرض می گشت اظهار
ز جان آدمی زاید حسدها
ملک باش و به آدم ملک بسپار
غذای نفس تخم آن غرض هاست
چو کاریدی بروید آن به ناچار
نداند گاو کردن بانگ بلبل
نداند ذوق مستی عقل هشیار
نزاید گرگ لطف روی یوسف
و نی طاووس زاید بیضه مار
به طراری ربود این عمرها را
به پس فردا و فردا نفس طرار
همه عمرت هم امروزست لاغیر
تو مشنو وعده این طبع عیار
کمر بگشا ز هستی و کمر بند
به خدمت تا رهی زین نفس اغیار
نمازت کی روا باشد که رویت
به هنگام نمازست سوی بلغار
در آن صحرا بچر گر مشک خواهی
که می چرد در آن آهوی تاتار
نمی بینی تغیرها و تحویل
در افلاک و زمین و اندر آثار
کی داند جوهر خوبت بگردد
به خاکی کش ندارد سود غمخوار
چو تو خربنده باشی نفس خود را
به حلقه نازنینان باشی بس خوار
اگر خواهی عطای رایگانی
ز عالم های باقی ملک بسیار
چنان جامی که ویرانی هوش است
ز شمس حق و دین بستان و هش دار
خداوند خداوندان باقی
که نبودشان به مخدومیش انکار
ز لطف جان او رفته بکارت
چو دیدندنش ز جنت حور ابکار
اگر نه پرده رشک الهی
بپوشیدیش از دار و ز دیار
که سنگ و خاک و آب و باد و آتش
همه روحی شدندی مست و سیار
به بازار بتان و عاشقان در
ز نقش او بسوزد جمله بازار
دو ده دان هر دو کون دو جهان را
چه باشد ده که باشد اوش سالار
که روح القدس پایش می ببوسید
ندا آمد که پایش را مه آزار
چه کم عقلی بود آن کس که این را
برای جاه او گوید که مکثار
به حق آنک آن شیر حقیقی
چنین صید دلم کردست اشکار
که از تبریز پیغامی فرستی
که اینست لابه ما اندر اسحار


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *