+ - x
 » از همین شاعر
 خواجه چرا کرده ای روی تو بر ما ترش
 چون خیال تو درآید به دلم رقص کنان
 دزدیده چون جان می روی اندر میان جان من
 ای کرده رو چو سرکه چه گردد ار بخندی
 چون نمایی آن رخ گلرنگ را
 گر رود دیده و عقل و خرد و جان تو مرو
 یا ملک المغرب والمشرق
 افتادم افتادم در آبی افتادم
 تو را در دلبری دستی تمامست
 ای مبارک ز تو صبوح و صباح

 » بیشتر بخوانید...
 سُهشی
 روزه یک سو شد و عید آمد و دل ها برخاست
 یک آسمان ابر پر از دود میشوم
 از رنج کشیدن آدمی حر گردد
 در میان دو تهی
 آرند یکی و دیگری بربایند
 حافظه
 زمستان کابل
 ای پسته ی دهانت شیرین و انگبین لب
 صلح کل

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

سیر نگشت جان من بس مکن و مگو که بس
گر چه ملول گشته ای کم نزنی ز هیچ کس
چونک رسول از قنق گشت ملول و شد ترش
ناصح ایزدی ورا کرد عتاب در عبس
گر نکنی موافقت درد دلی بگیردت
همنفسی خوش است خوش هین مگریز یک نفس
ذوق گرفت هر چه او پخت میان جنس خود
ما بپزیم هم به هم ما نه کمیم از عدس
من نبرم ز سرخوشان خاصه از این شکرکشان
مرگ بود فراقشان مرگ که را بود هوس
دوش حریف مست من داد سبو به دست من
بشکنم آن سبوی را بر سر نفس مرتبس
نفس ضعیف معده را من نکنم حریف خود
زانک خدوک می شود خوان مرا از این مگس
من پس و پیش ننگرم پرده شرم بردرم
زانک کمند سکر می می کشدم ز پیش و پس
خوش سحری که روی او باشد آفتاب ما
شاد شبی که باشد او بر سر کوی دل عسس
آمد عشق چاشتی شکل طبیب پیش من
دست نهاد بر رگم گفت ضعیف شد مجس
گفت کباب خور پی قوت دل بگفتمش
دل همگی کباب شد سوی شراب ران فرس
گفت شراب اگر خوری از کف هر خسی مخور
باده منت دهم گزین صاف شده ز خاک و خس
گفتم اگر بیابمت من چه کنم شراب را
نیست روا تیممی بر لب نیل و بر ارس
خامش باش ای سقا کاین فرس الحیات تو
آب حیات می کشد بازگشا از او جرس
آب حیات از شرف خود نرسد به هر خلف
زین سببست مختفی آب حیات در غلس


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *