+ - x
 » از همین شاعر
 چو عشق آمد که جان با من سپاری
 بخش شانزدهم
 بفریفتیم دوش و پرندوش به دستان
 صبحدمی همچو صبح پرده ظلمت درید
 گر من ز دست بازی هر غم پژولمی
 بانگی عجب از آسمان در می رسد هر ساعتی
 چو یکی ساغر مردی ز خم یار برآرم
 هلا ای آب حیوان از نوایی
 هر کی بالاست مر او را چه غمست
 ز سوز شوق دل من همی زند عللا

 » بیشتر بخوانید...
 ز بیداد نکورویان مریض بستر عشقم
 چگونه راه میدهی
 شهریست پرظریفان و از هر طرف نگاری
 شبانه
 امشب گناهكار ترینم ای آسمان!
 هله نوروز آمد
 قامت من اندکی خم گشته است
 آنانکه محیط فضل و آداب شدند
 شام جدایی
 دو حکمت از ملا محمد عمر

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

بر ملک نیست نهان حال دل و نیک و بدش
نفس اگر سر بکشد گوش کشان می کشدش
جان دل اصل دل و اصل دلت فصل دلست
وگرش او ندهد جان ز کی باشد مددش
دل ز دردش چه خوشی ها و طرب ها دارد
تو مگیر آن کرم وان دهش بی عددش
ملک الموت برید از دلم آن روز طمع
که مشرف شدم از طوق حیات ابدش
برد سود دو جهان و آنچ نیاید به زبان
کاروانی که غم عشق خدا راه زدش
سوسن استایش او کرد کز او یافت زبان
سرو آزادی او کرد که بخشید قدش
بلبل آن را بستاید که زبانش آموخت
گل از او جامه دراند که برافروخت خدش
کیست کو دانه اومید در این خاک بکاشت
که بهار کرمش بازنبخشید صدش
میوه تلخ و ترش خام طمع بود ولی
آفتاب کرم تو به کرم می پزدش
آفتاب از پی آن سجده که هر شام کند
چه زیان کرد از آن شاه که جان شد جسدش
همه شب سجده کنان می رود و وقت سحر
روش بخشد که بمیرد مه چرخ از حسدش
هر که امروز کند شهوت خود را در گور
هر یکی حور شود مونس گور و الحدش
هر کی او اسب دواند به سوی گمراهی
کند آن اسب لگدکوب نکال از لگدش
بهل ابتر تو غزل را به ازل حیران باش
که تمامش کند و شرح دهد هم صمدش


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *