+ - x
 » از همین شاعر
 چه نزدیک است جان تو به جانم
 آنچ می آید ز وصفت این زمانم در دهن
 ای بخاری را تو جان پنداشته
 ز ما برگشتی و با گل فتادی
 جان بر کف خود داری ای مونس جان زوتر
 ساقی ز پی عشق روان است روانم
 نه آن شیرم که با دشمن برآیم
 ساقیا چون مست گشتی خویش را بر من بزن
 امروز دیدم یار را ، آن رونق هر کار را
 بازآمد آن مغنی با چنگ سازکرده

 » بیشتر بخوانید...
 آیینه بر خاک زد صنع یکتا
 در کارگه کوزه گری کردم رای
 دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت
 آدم آهنی
 مکن ز شانه پریشان دماغ گیسو را
 حاشا که من به موسم گل ترک می کنم
 به دل گفتم فراموشت کند، از یاد دل رفتم
 یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد
 نماد ترازو
 سرم خوش است و به بانگ بلند می گویم

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

بر ملک نیست نهان حال دل و نیک و بدش
نفس اگر سر بکشد گوش کشان می کشدش
جان دل اصل دل و اصل دلت فصل دلست
وگرش او ندهد جان ز کی باشد مددش
دل ز دردش چه خوشی ها و طرب ها دارد
تو مگیر آن کرم وان دهش بی عددش
ملک الموت برید از دلم آن روز طمع
که مشرف شدم از طوق حیات ابدش
برد سود دو جهان و آنچ نیاید به زبان
کاروانی که غم عشق خدا راه زدش
سوسن استایش او کرد کز او یافت زبان
سرو آزادی او کرد که بخشید قدش
بلبل آن را بستاید که زبانش آموخت
گل از او جامه دراند که برافروخت خدش
کیست کو دانه اومید در این خاک بکاشت
که بهار کرمش بازنبخشید صدش
میوه تلخ و ترش خام طمع بود ولی
آفتاب کرم تو به کرم می پزدش
آفتاب از پی آن سجده که هر شام کند
چه زیان کرد از آن شاه که جان شد جسدش
همه شب سجده کنان می رود و وقت سحر
روش بخشد که بمیرد مه چرخ از حسدش
هر که امروز کند شهوت خود را در گور
هر یکی حور شود مونس گور و الحدش
هر کی او اسب دواند به سوی گمراهی
کند آن اسب لگدکوب نکال از لگدش
بهل ابتر تو غزل را به ازل حیران باش
که تمامش کند و شرح دهد هم صمدش


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *