+ - x
 » از همین شاعر
 ز زندان خلق را آزاد کردم
 وجود من به کف یار جز که ساغر نیست
 ای ساقیی که آن می احمر گرفته ای
 ای تو بداده در سحر از کف خویش باده ام
 ای تو جان صد گلستان از سمن پنهان شدی
 ساقی بیار باده سغراق ده منی
 چو شیرینتر نمود ای جان مها شور و بلای تو
 چونی و چه باشد چون تا قدر تو را داند
 ای دهان آلوده جانی از کجا می خورده ای
 بیش مکن همچنان خانه درآ همچنین

 » بیشتر بخوانید...
 دو صد دانا درین محفل سخن گفت
  ضرب تیشه بشکن بیستون را
 یادش بخیر! خاطر آن کس که داغ داشت
 خم زلف تو دام کفر و دین است
 می فکن بر صف رندان نظری بهتر از این
 در باد چون سنگ
 بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند
 نباشد بی عصا امداد طاقت پیکر خم را
 حکایت
 سر راه غریبان خار روید

۵.۰
امتیاز: ۵.۰ | مجموع آراء: ۳

مرده بدم زنده شدم گریه بدم خنده شدم
دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم
دیده سیر است مرا جان دلیر است مرا
زهره شیر است مرا زهره تابنده شدم
گفت که دیوانه نه ای لایق این خانه نه ای
رفتم دیوانه شدم سلسله بندنده شدم
گفت که سرمست نه ای رو که از این دست نه ای
رفتم و سرمست شدم وز طرب آکنده شدم
گفت که تو کشته نه ای در طرب آغشته نه ای
پیش رخ زنده کنش کشته و افکنده شدم
گفت که تو زیرککی مست خیالی و شکی
گول شدم هول شدم وز همه برکنده شدم
گفت که تو شمع شدی قبله این جمع شدی
جمع نیم شمع نیم دود پراکنده شدم
گفت که شیخی و سری پیش رو و راهبری
شیخ نیم پیش نیم امر تو را بنده شدم
گفت که با بال و پری من پر و بالت ندهم
در هوس بال و پرش بی پر و پرکنده شدم
گفت مرا دولت نو راه مرو رنجه مشو
زانک من از لطف و کرم سوی تو آینده شدم
گفت مرا عشق کهن از بر ما نقل مکن
گفتم آری نکنم ساکن و باشنده شدم
چشمه خورشید تویی سایه گه بید منم
چونک زدی بر سر من پست و گدازنده شدم
تابش جان یافت دلم وا شد و بشکافت دلم
اطلس نو بافت دلم دشمن این ژنده شدم
صورت جان وقت سحر لاف همی زد ز بطر
بنده و خربنده بدم شاه و خداونده شدم
شکر کند کاغذ تو از شکر بی حد تو
کمد او در بر من با وی ماننده شدم
شکر کند خاک دژم از فلک و چرخ به خم
کز نظر وگردش او نورپذیرنده شدم
شکر کند چرخ فلک از ملک و ملک و ملک
کز کرم و بخشش او روشن بخشنده شدم
شکر کند عارف حق کز همه بردیم سبق
بر زبر هفت طبق اختر رخشنده شدم
زهره بدم ماه شدم چرخ دو صد تاه شدم
یوسف بودم ز کنون یوسف زاینده شدم
از توام ای شهره قمر در من و در خود بنگر
کز اثر خنده تو گلشن خندنده شدم
باش چو شطرنج روان خامش و خود جمله زبان
کز رخ آن شاه جهان فرخ و فرخنده شدم


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *