+ - x
 » از همین شاعر
 غره وجه سلبت قلب جمیع البشر
 اخرج عن المکان، یا صارم الزمان
 عشق جانست عشق تو جانتر
 تو ز عشق خود نپرسی که چه خوب و دلربایی
 دوش خوابی دیده ام خود عاشقان را خواب کو
 اقتلونی یا ثقاتی ان فی قتلی حیاتی
 فقیر است او فقیر است او فقیر ابن الفقیر است او
 باز درآمد طبیب از در ایوب خویش
 در فنای محض افشانند مردان آستی
 اطیب الاسفار عندی انتقالی من مکان

 » بیشتر بخوانید...
 حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست
 ای دل مباش یک دم خالی ز عشق و مستی
 برای شما که عشق تان زندگیست
 آن پیک نامور که رسید از دیار دوست
 در همه دیر مغان نیست چو من شیدایی
 آن دست ِ دیروزین
 بر تارکم اين ترک نمد ترک جهان است
 تا پیچک خیال تو از ناز قد کشید
 آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

منم آن کس که نبینم بزنم فاخته گیرم
من از آن خارکشانم که شود خار حریرم
به کی مانم به کی مانم که سطرلاب جهانم
همه اشکال فلک را به یکایک بپذیرم
ز پس کوه معانی علم عشق برآمد
چو علمدار برآمد برهاند ز زحیرم
ز سحر گر بگریزم تو یقین دان که خفاشم
ز ضرر گر بگریزم تو یقین دان که ضریرم
چو ز بادی بگریزم چو خسم سخره بادم
چو دهانم نپذیرد به خدا خام و خمیرم
نه چو خورشید جهانم شه یک روزه فانی
که نیندیشد و گوید که چه میرم که بمیرم
نه چو گردون نه چو چرخم نه چو مرغم نه چو فرخم
نه چو مریخ سلح کش نه چو مه نیمه و زیرم
چو منی خوار نباشد که تویی حافظ و یارم
بر خلق ابن قلیلم بر تو ابن کثیرم
هنر خویش بپوشم ز همه تا نخرندم
بدو صد عیب بلنگم که خرد جز تو امیرم
نخورم جز جگر و دل که جگرگوشه شیرم
نه چون یوزان خسیسم که بود طعمه پنیرم
ز شرر زان نگریزم که زرم نی زر قلبم
ز خطر زان نگریزم که در این ملک خطیرم
همگان مردنیانند نمایند و نپایند
تو بیا کب حیاتی که ز تو نیست گزیرم
تو مرا جان بقایی که دهی جام حیاتم
تو مرا گنج عطایی که نهی نام فقیرم
هله بس کن هله بس کن کم آواز جرس کن
که کهم من نه صدایم قلمم من نه صریرم
فعلاتن فعلاتن فعلاتن فعلاتن
همه می گوی و مزن دم ز شهنشاه شهیرم


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *