+ - x
 » از همین شاعر
 یا من لواء عشقک لا زال عالیا
 باز آفتاب دولت بر آسمان برآمد
 طرب اندر طرب است او که در عقل شکست او
 به غم فرونروم باز سوی یار روم
 گر چه در مستی خسی را تو مراعاتی کنی
 جفا از سر گرفتی یاد می دار
 گر لاش نمود راه قلاش
 گر این جا حاضری سر همچنین کن
 چو بی گه آمدی باری درآ مردانه ای ساقی
 لب را تو به هر بوسه و هر لوت میالا

 » بیشتر بخوانید...
 دوبیتی های هزارگی بخش پنجم
 بهار من
 باز شد روزنی از گلشن شیراز به من
 می نمايی اگر جدايی باز
 از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگران
 خوش بحال ما که ما را این در و دیوار هست
 می لعل مذابست و صراحی کان است
 خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد
 صوفی از پرتو می راز نهانی دانست
 خوناب گریه خواب به چشمم حرام داشت

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

چو غلام آفتابم هم از آفتاب گویم
نه شبم نه شب پرستم که حدیث خواب گویم
چو رسول آفتابم به طریق ترجمانی
پنهان از او بپرسم به شما جواب گویم
به قدم چو آفتابم به خرابه ها بتابم
بگریزم از عمارت سخن خراب گویم
به سر درخت مانم که ز اصل دور گشتم
به میانه قشورم همه از لباب گویم
من اگر چه سیب شیبم ز درخت بس بلندم
من اگر خراب و مستم سخن صواب گویم
چو دلم ز خاک کویش بکشیده است بویش
خجلم ز خاک کویش که حدیث آب گویم
بگشا نقاب از رخ که رخ تو است فرخ
تو روا مبین که با تو ز پس نقاب گویم
چو دلت چو سنگ باشد پر از آتشم چو آهن
تو چو لطف شیشه گیری قدح و شراب گویم
ز جبین زعفرانی کر و فر لاله گویم
به دو چشم ناودانی صفت سحاب گویم
چو ز آفتاب زادم به خدا که کیقبادم
نه به شب طلوع سازم نه ز ماهتاب گویم
اگرم حسود پرسد دل من ز شکر ترسد
به شکایت اندرآیم غم اضطراب گویم
بر رافضی چگونه ز بنی قحانه لافم
بر خارجی چگونه غم بوتراب گویم
چو رباب از او بنالد چو کمانچه رو درافتم
چو خطیب خطبه خواند من از آن خطاب گویم
به زبان خموش کردم که دل کباب دارم
دل تو بسوزد ار من ز دل کباب گویم


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *