+ - x
 » از همین شاعر
 ز بامداد سعادت سه بوسه داد مرا
 آن را که درون دل عشق و طلبی باشد
 ای تو چو خورشید و شه خاص من
 اطیب الاعمار عمر فی طریق العاشقین
 والله ملولم من کنون از جام و سغراق و کدو
 سخت خوش است چشم تو و آن رخ گلفشان تو
 به حرم به خود کشید و مرا آشنا ببرد
 ایمان بر کفر تو ای شاه چه کس باشد
 چون خون نخسپد خسروا چشمم کجا خسپد مها
 انا لا اقسم الا برجال صدقونا

 » بیشتر بخوانید...
 در فصل بهار اگر بتی حور سرشت
 ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالیست
 بیا ای هموطن از هم شویم ما
 پربار
 سلام حق
 بسليمان خبر از دبدبهء مور مگو
 مردانه بجز شيشهء ناموس مزن سنگ
 من به رغم دل بی مهر تو دلدار گرفتم
 خلعت ناز تجرد خانه زادان عدم را
 به روزگار سگی لعنت! تو را گرفته کجا برده

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

والله ملولم من کنون از جام و سغراق و کدو
کو ساقی دریادلی تا جام سازد از سبو
با آنچ خو کردی مرا اندرمدزد آن ده مها
با توست آن حیله مکن این جا مجو آن جا مجو
هر بار بفریبی مرا گویی که در مجلس درآ
هر آرزو که باشدت پیش آ و در گوشم بگو
خوش من فریب تو خورم نندیشم و این ننگرم
که من چو حلقه بر درم چون لب نهم بر گوش تو
من بر درم تو واصلی حاتم کف و دریادلی
بالله رها کن کاهلی می ریز چون خون عدو
تا هوش باشد یار من باطل شود گفتار من
هر دم خیالی باطلی سر برزند در پیش او
آن کز میت گلگون بود یا رب چه روزافزون بود
کز آب حیوان می کند آن خضر هر ساعت وضو
از آسمان آمد ندا کای بزمتان را ما فدا
طوبی لکم طوبی لکم طیبوا کراما و اشربوا
سقیا لهذا المفتتح القوم غرقی فی الفرح
زین سو قدح زان سو قدح تا شد شکم ها چارسو
کس را نماند از خود خبر بربند در بگشا کمر
از دست رفتیم ای پسر رو دست ها از ما بشو
من مست چشم شنگ تو و آن طره آونگ تو
کز باده گلرنگ تو وارسته ایم از رنگ و بو
خامش کن کز بیخودی گر های و هویی می زدی
این جا به فضل ایزدی نی های می گنجد نه هو
می گشته ام بی هوش من تا روز روشن دوش من
یک ساعتی ساران کو یک ساعتی پایان کو
ای شمس تبریزی بیا ای جان و دل چاکر تو را
گر چه نبشتی از جفا نام مرا بر آب جو


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *