+ - x
 » از همین شاعر
 ای دل تو بگو هستم چون ماهی بر تابه
 ز عشق روی تو روشن دل بنین و بنات
 تو از خواری همی نالی نمی بینی عنایت ها
 باده بده باد مده وز خودمان یاد مده
 آری ستیزه می کن تا من همی ستیزم
 منم فتنه هزاران فتنه زادم
 مهم را لطف در لطفست از آنم بی قرار ای دل
 چندان حلاوت و مزه و مستی و گُشاد
 چو شست عشق در جانم شناسا گشت شستش را
 مجلس خوش کن از آن دو پاره چوب

 » بیشتر بخوانید...
 تشناب سالاری
 آنجا که فشارد مژه ام دیدهٔ تر را
 زاهد اگرچه لاف ز پرهيز می زند
 آن پیک نامور که رسید از دیار دوست
 وهم راحت صید الفت کرد مجنون مرا
 ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند
 مرا با مصحف روی تو سوگند
 یک شعر بی شرمانه عاشقانه
 به دشمن آزادی زنان
 بعالم فتنه از چشم سياهش

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

آن یار غریب من آمد به سوی خانه
امروز تماشا کن اشکال غریبانه
یاران وفا را بین اخوان صفا را بین
در رقص که بازآمد آن گنج به ویرانه
ای چشم چمن می بین وی گوش سخن می چین
بگشای لب نوشین ای یار خوش افسانه
امروز می باقی بی صرفه ده ای ساقی
از بحر چه کم گردد زین یک دو سه پیمانه
پیمانه و پیمانه در باده دوی نبود
خواهی که یکی گردد بشکن تو دو پیمانه
من باز شکارم جان دربند مدارم جان
زین بیش نمی باشم چون جغد به ویرانه
قانع نشوم با تو صبر از دل من گم شد
رو با دگری می گو من نشنوم افسانه
من دانه افلاکم یک چند در این خاکم
چون عدل بهار آمد سرسبز شود دانه
تو آفت مرغانی زان دانه که می دانی
یک مشت برافشانی ز انبار پر از دانه
ای داده مرا رونق صد چون فلک ازرق
ای دوست بگو مطلق این هست چنین یا نه
بار دگر ای جان تو زنجیر بجنبان تو
وز دور تماشا کن در مردم دیوانه
خود گلشن بخت است این یا رب چه درخت است این
صد بلبل مست این جا هر لحظه کند لانه
جان گوش کشان آید دل سوی خوشان آید
زیرا که بهار آمد شد آن دی بیگانه


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *