+ - x
 » از همین شاعر
 تو جام عشق را بستان و می رو
 شعر من نان مصر را ماند
 بخش هشتم
 گر ز سر عشق او داری خبر
 نسیم الصبح جد بابتشار
 عشق تو از بس کشش جان آمده
 در کوی کی می گردی ای خواجه چه می خواهی
 سیمرغ کوه قاف رسیدن گرفت باز
 خلق می جنبند مانا روز شد
 که شکیبد ز تو ای جان که جگرگوشه جانی

 » بیشتر بخوانید...
 منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن
 تبر
 شکست دل صدا دارد، ندارد
 چهاربیتی ها (بخش پنجم)
 راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد
 کو ذوق نگاهی که به هنگام تماشا
 در دیاری که در او نیست کسی یار کسی
 بر گیر پیاله و سبو ای دلجوی
 بگیر باز تبر را... بگیر! ابراهیم!
 ز سر تا پا اداهايت قشنگ است

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

ای طبل رحیل از طرف چرخ شنیده
وی رخت از این جای بدان جای کشیده
ای نرگس چشم و رخ چون لاله کجایی
از گور تو آن نرگس و آن لاله دمیده
اندر لحد بی در و بی بام مقیمی
ای بر در و بر بام به صد ناز دویده
کو شیوه ابروی تو کو غمزه چشمت
ای چشم بد مرگ بدان هر دو رسیده
ای دست تو بوسه گه لب های عزیزان
در دست فنا مانده تو با دست بریده
این ها همه سهل است اگر مرغ ضمیرت
بر چرخ پریده بود و دام دریده
صورت چه کم آید چه برد جان به سلامت
موزه چه کم آید چو بود پای رهیده
صد شکر کند جان چو رهد از تن و صورت
ای بی خبر از چاشنی جان جریده
کو لذت آب و گل و کو آب حیاتی
کو قبه گردونی و کو بام خمیده
یا رب چه طلسم است کز آن خلد نفوریم
ما در تک این دوزخ امشاج خزیده
محسود فلک بوده و مسجود ملایک
وز همت ناپاک ز ما دیو رمیده
باغ آی و ز باران سخن نرگس و گل چین
نرگس ندهد قطره ای از بام چکیده
بربند دهان از سخن و باده لب نوش
تا قصه کند چشم خمار از ره دیده


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *