+ - x
 » از همین شاعر
 گر زانک ملولی ز من ای فتنه حوران
 مطرب و نوحه گر عاشق و شوریده خوش است
 مشنو حیلت خواجه هله ای دزد شبانه
 وقت آن شد که ز خورشید ضیایی برسد
 چون زخمه رجا را بر تار می کشانی
 قد اشرقت الدنیا من نور حمیانا
 چون دل جانا بنشین بنشین
 غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند
 بحر ما را کنار بایستی
 بیست و هشتم

 » بیشتر بخوانید...
 امتداد شکیبایی
 گر یک نفست ز زندگانی گذرد
 تا چند اسیر رنگ و بو خواهی شد
 نوبهار است در آن کوش که خوشدل باشی
 درد عشقی کشیده ام که مپرس
 سرگذشت
 خاکی که به زیر پای هر نادانی است
 قصه سنگ و خشت
 امشب که در آیینه مرورم کردی
 صدها بهار

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

چرا چون ای حیات جان در این عالم وطن داری
نباشد خاک ره ناطق ندارد سنگ هشیاری
چرا زهری دهد تلخی چرا خاری کند تیزی
چرا خشمی کند تندی چرا باشد شبی تاری
در آن گلزار روی او عجب می ماندم روزی
که خاری اندر این عالم کند در عهد او خاری
مگر حضرت نقابی بست از غیرت بر آن چهره
که تا غیری نبیند آن برون ناید ز اغیاری
مگر خود دیده عالم غلیظ و درد و قلب آمد
نمی تاند که دریابد ز لطف آن چهره ناری
دو چشم زشت رویان را لباس زشت می باید
و کی شاید که درپوشد لباس زشت آن عاری
که از عریانی لطفش لباس لطف شرمنده
که از شرم صفای او عرق ها می شود جاری
و او با این همه جسمی فروبرید و درپوشید
برون زد لطف از چشمش ز هر سو شد به دیداری
فروپوشید لطف او نهانی کرده چشمش را
که تا شد دیده ها محروم و کند از سیر و سیاری
ولیک آن نور ناپیدا همی فرمایدت هر دم
شراب می که بفزاید ز بی هوشیت هشیاری
که خوبان به غایت را فراغت باشد از شیوه
ولیکن عشقشان دارد هزاران مکر و عیاری
چنانک از شهوتی تو خوش به جسم و جان شهوانی
نباشی زان طرب غافل اگر تو جان جان داری
درون خود طلب آن را نه پیش و پس نه بر گردون
نمی بینی که اندر خواب تو در باغ و گلزاری
کدامین سوی می دانی کدامین سوی می بینی
تو آن باغی که می بینی به خواب اندر به بیداری
چو دیده جان گشادی تو بدیدی ملک روحانی
از آن جا طفل ره باشی چو رو زین سو به شه آری
کدامین شه نیارم گفت رمزی از صفات او
ولیکن از مثالی تو بدانی گر خرد داری
خردهایی نمی خواهم که از دونی و طماعی
سر و سرور نمی جوید همی جوید کلهداری
که بگذار و سر می جو کز آن سر سر به دست آید
به سر بنشین به بزم سر ببین زان سر تو خماری
ز جامی کز صفای آن نماید غیب ها یک یک
چه مه رویان نماید غیب اندر حجب و عماری
به روی هر مهی بینی تو داغی بس ظریف و کش
نشان بندگی شه که فرد است او به دلداری
به نزد حسن انس و جن مخدومی شمس الدین
زهی تبریز دریاوش که بر هر ابر در باری


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *