+ - x
 » از همین شاعر
 صبح است و صبوح است بر این بام برآییم
 بخش سیزدهم
 بی دل شده ام بهر دل تو
 تو دیدی هیچ عاشق را که سیری بود از این سودا
 نشانی هاست در چشمش نشانش کن نشانش کن
 جسته اند دیوانگان از سلسله
 در این سرما سر ما داری امروز
 بیا ای غم که تو بس باوفایی
 بیا بشنو که من پیش و پس اسبت چرا گردم
 صنما به چشم شوخت که به چشم اشارتی کن

 » بیشتر بخوانید...
 ربايد غم ز دلها نام جان افزای ميخانه
 راز
 شکست
 آزادی بیان
 چو گم شد پرتو عشق از دل من
 روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست
 آن نیمه ی نان که بینوایی یابد
 مجنون صفت به ناله و فریاد می روم
 از چه خار از من خوری ای جامه خارايی بيا
 اگر به باده مشکین دلم کشد شاید

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

افتاد دل و جانم در فتنه طراری
سنگینک جنگینک سر بسته چو بیماری
آید سوی بی خوابی خواهد ز درش آبی
آب چه که می خواهد تا درفکند ناری
گوید که به اجرت ده این خانه مرا چندی
هین تا چه کنی سازم از آتشش انباری
گه گوید این عرصه کاین خانه برآوردی
بوده ست از آن من تو دانی و دیواری
دیوار ببر زین جا این عرصه به ما واده
در عرصه جان باشد دیوار تو مرداری
آن دلبر سروین قد در قصد کسی باشد
در کوی همی گردد چون مشتغل کاری
ناگه بکند چاهی ناگه بزند راهی
ناگه شنوی آهی از کوچه و بازاری
جان نقش همی خواند می داند و می راند
چون رخت نمی ماند در غارت او باری
ای شاه شکرخنده ای شادی هر زنده
دل کیست تو را بنده جان کیست گرفتاری
ای ذوق دل از نوشت وی شوق دل از جوشت
پیش آر به من گوشت تا نشنود اغیاری
از باغ تو جان و تن پر کرده ز گل دامن
آموخت خرامیدن با تو به سمن زاری
زان گوش همی خارد کاومید چنین دارد
و آن گاه یقین دارد این از کرمت آری
تا از تو شدم دانا چون چنگ شدم جانا
بشنو هله مولانا زاری چنین زاری
تا عشق حمیاخد این مهر همی کارد
خامش که دلم دارد بی مشغله گفتاری


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *