+ - x
 » از همین شاعر
 ای گزیده یار چونت یافتم
 هم پهلوی خم سر نه ای خواجه هرجایی
 گرم درآ و دم مده ساقی بردبار من
 ای مطرب جان چو دف به دست آمد
 از این اقبالگاه خوش مشو یک دم دلا تنها
 ای صوفیان عشق بدرید خرقه ها
 جان و جهان! دوش کجا بوده ی
 پیغام زاهدان را کمد بلای توبه
 در عشق قدیم سال خوردیم
 از شهر تو رفتیم تو را سیر ندیدیم

 » بیشتر بخوانید...
 بی دولت عشق زندگانی نفسی ست
 چون نیست ز هر چه هست جز باد بدست
 گفتی جهان شبیه تو احمق نداشته
 سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه
 افسانه تلخ
 آقا و عقل
 ای درد تو آرام دل من
 رنگه هویت خود باخته اند
 هر دم چو توپ می زندم پشت پای وای
 عبادت

۵.۰
امتیاز: ۵.۰ | مجموع آراء: ۲

کدیه ی می کنم سبک بشنو
خبر عشق می دهم بگرو
نفسی با خودم قرینی ده
که به میزان نهند با زر جو
تو نوی بخش و بنده ی تو کهن
کهنم را به یک نظر کن نو
پیشه ی کیمیا خود این باشد
که مس تیره را ببخشد ضو
کرمت را بگوی تا بدهد
درخور شام بنده روغن عو
ای دل آن شاه سوی بی سویی است
خلق هرسو دند تو کم دو
فکر مردم به هر سوی گرواست
تو بلاحول فکر را کن خو
بی سوی عالمی است بس عالی
شش جهت وادییست بس درگو
کار امروز را مگو فردا
تا نه حسرت خوری نه گویی لو
چشمکت می زند رقیب غیور
چشم ازو بر مگیر لاتطغو
شمس تبریز! خضر عین یقین
وارهان خلق را ز عین السو


قصابی سوی گولی گوشت انداخت
چو دیدش زفت گوشت گاو پنداشت
یکی ران دگر سوی وی افکند
بگفتا گاو مرده ست این زهی گند
خدا بخشید آنچ اسباب کامست
تو گفتی چیست این؟ خود داد عامست
کنون شد عام کان با تو بپیوست
نجس شد چونک در کردی درو دست
نسازد گول را بخل و سخاوت
که گردد هر دوش مایه ی عداوت
گریز از گول اندر سور و ماتم
چو عیسی ای پدر والله اعلم


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *