+ - x
 » از همین شاعر
 شب و روز آن نکوتر که به پیش یار باشی
 روحیست بی نشان و ما غرقه در نشانش
 پیشتر آ پیشتر چند از این رهزنی
 زهی عشق زهی عشق که ماراست خدایا
 جور و جفا و دوریی کان کنکار می کند
 مرحبا ای جان باقی پادشاه کامیار
 کی افسون خواند در گوشت که ابرو پرگره داری
 من کجا بودم عجب بی تو این چندین زمان
 مرا هر لحظه قربان است جانی
 به باغ بلبل از این پس نوای ما گوید

 » بیشتر بخوانید...
 انتظار
 درین نه آشیان غیر از پر عنقا نشد پیدا
 مناظره بن لادن با امیر المومنین ملا محمد عمر
 گر از او خواهی خبر می باش از جان بيخبر
 آزادی
 رهروان روز
 خوشا آندل که از غم بهره ور بی
 حسابی نیست با وحشت جنون کامل ما را
 هرچه کردم هیچ شد، چون خاطرت با ما نبود
 حسنی است بررخش رقم مشک ناب را

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

به حق چشم خمار لطیف تابانت
به حلقه حلقه آن طره پریشانت
بدان حلاوت بی مر و تنگ های شکر
که تعبیه ست در آن لعل شکرافشانت
به کهربایی کاندر دو لعل تو درجست
که گشت از آن مه و خورشید و ذره جویانت
به حق غنچه و گل های لعل روحانی
که دام بلبل عقل ست در گلستانت
به آب حسن و به تاب جمال جان پرور
کز آن گشاد دهان را انار خندانت
بدان جمال الهی که قبله دل هاست
که دم به دم ز طرب سجده می برد جانت
تو یوسفی و تو را معجزات بسیارست
ولی بس ست خود آن روی خوب برهانت
چه جای یوسف بس یوسفان اسیر توند
خدای عز و جل کی دهد بدیشانت
ز هر گیاه و ز هر برگ رویدی نرگس
برای دیدنت از جا بدی به بستانت
چو سوخت ز آتش عشق تو جان گرم روان
کجا دهد شه سردان به دست سردانت
شعاع روی تو پوشیده کرد صورت تو
که غرقه کرد چو خورشید نور سبحانت
هزار صورت هر دم ز نور خورشیدت
برآید از دل پاک و نماید احسانت
درون خویش اگر خواهدت دل ناپاک
ز ابلهی و خری می کشد به زندانت
نه هیچ عاقل بفریبدت به حیلت عقل
نه پای بند کند جاده هیچ سلطانت
تو را که در دو جهان می نگنجی از عظمت
ابوهریره گمان چون برد در انبانت
به هر غزل که ستایم تو را ز پرده شعر
دلم ز پرده ستاید هزار چندانت
دلم کی باشد و من کیستم ستایش چیست
ولیک جان را گلشن کنم به ریحانت
بیا تو مفخر آفاق شمس تبریزی
که تو غریب مهی و غریب ارکانت


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *