+ - x
 » از همین شاعر
1 نه من دیگر نمی خندم
2 سکوت
3 گل سرخ و گل زرد
4 آهنگی در سکوت
5 الا ای رهگذر
6 افسانه من

 » بیشتر بخوانید...
 حسنی است بررخش رقم مشک ناب را
 در روزگار دورۀ آخر زمان رسيد
 چند نهان داری آن خنده را
 یکی طوطی مژده آور یکی مرغی خوش آوازی
 دو چشم اگر بگشادی به آفتاب وصال
 خوش خرامان می روی ای جان جان بی من مرو *
 هین سخن تازه بگو تا دو جهان تازه شود
 من بی نهایتم
 این سنگ ملون که گهر می نامند
 غیر عشقت راه بین جستیم نیست

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

نه من دیگر بروی ناکسان هرگز نمی خندم
دگر پیمان عشق جاودانی
با شما معروفه های پست هر جایی نمی بندم
شما کاینسان در این پهنای محنت گستر ظلمت
ز قلب آسمان جهل و نادانی
به دریا و به صحرای امید و عشق بی پایان این ملت
تگرگ ذلت و فقر و پریشانی و موهومات می بارید
شما، کاندر چمن زار بدون آب این دوران توفانی
بفرمان خدایان طلا، تخم فساد و یأس می کارید؟
شما، رقاصه های بی سر و بی پا
که با ساز هوس پرداز و افسونساز بیگانه
چنین سرمست و بی قید و سراپا زیور و نعمت
به بام کلبه ی فقر و بروی لاشه ی صد پاره ی زحمت
سحر تا شام می رقصید
قسم: بر آتش عصیان ایمانی
که سوزانده است تخم یأس را در عمق قلب آرزومندم
که من هرگز، بروی چون شما معروفه های پست هر جایی نمی خندم

پای می کوبید و می رقصید
لیکن من ... به چشم خویش می بینم که می لرزید
می بینم که می لرزید و می ترسید
از فریاد ظلمت کوب و بیداد افکن مردم
که در عمق سکوت این شب پر اضطراب و ساکت و فانی
خبر ها دارد از فردای شورانگیز انسانی
و من ... هر چند مثل سایر رزمندگان راه آزادی
کنون خاموش، در بندم
ولی هرگز بروی چون شما غارتگران فکر انسانی نمی خندم


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *