+ - x
 » از همین شاعر
1 شبانه
2 از عموهایت
3 مرد مجسمه
4 پشت دیوار
5 غریبانه
6 رنج دیگر
7 شعر ناتمام
8 افق روشن
9 تردید
10 آخرین تیر ترکش آنچنان که می گویند

 » بیشتر بخوانید...
 پنجم
 غم زمانه که هیچش کران نمی بینم
 تو دیدی هیچ عاشق را که سیری بود از این سودا
 باغ جمال
 گر یک نفس آیینه کنی نقش قدم را
 گر چه تو نیم شب رسیدستی
 تا به شب ای عارف شیرین نوا
 باز امشب ای رقیبان ساز می خواهد دلم
 کسی بگفت ز ما یا از اوست نیکی و شر
 مرا هر دم همی گویی که برگو قطعه شیرین

۵.۰
امتیاز: ۵.۰ | مجموع آراء: ۱

سه دختر از جلوخانِ سرایی کهنه سیبی سُرخ پیشِ پایم افکندند
رخانم زرد شد امّا نگفتم هیچ
فقط آشفته شد یک دَم صدای پای سنگینم به روی فرشِ سختِ سنگ.


دو دختر از دریچه لاله عباسیِ گیسوهایشان را در قدم های من افکندند

لبم لرزید اما گفتنی ها بر زبانم ماند
فقط از زخمِ دندانی که بر لب ها فشردم، ماند بر پیراهنِ من لکه یی نارنگ...



به خانه آمدم از راه، پا پُرآبله دل تنگ و خالی دست
به روی بسترِ بی عشقِ خویش افتادم، از اندوهِ گنگی مست

شبِ اندیشناکِ خسته، از راهِ درازش می گذشت آرام.
کلاغی بر چناری دور، در مهتاب زد فریاد.
در این هنگام
نسیمِ صبحگاهِ سرد، بر درگاهِ خانه پرده را جنباند.
در آن خاموشِ رؤیایی چنان پنداشتم کز شوق، روی پرده، قلبِ دخترِ تصویر می لرزد.

چنان پنداشتم کز شوق، هر دَم با تلاشی شوم و یأس آمیز، خود را می کشد آرامک آرامک به سوی من...



دو چشمم خسته بر هم رفت.
سپیده می گشود آهسته جعدِ گیسوانِ تاب دارِ صبح.
سحر لبخند می زد سرد.

طلسمِ رنجِ من پوسید
چنین احساس کردم من لبانِ مرده یی لب های سوزانِ مرا در خواب می بوسید...


۲۴ آذر ۱۳۳۳


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *