+ - x
 » از همین شاعر
1 سرچشمه
2 دیدار واپسین
3 پیوند
4 مرگ نازلی
5 درآمیختن
6 بازگشت
7 آواز شبانه برای کوچه ها
8 شبانه
9 غزل آخرین انزوا
10 شبانه

 » بیشتر بخوانید...
 به آن مؤمن خدا کاری ندارد
 چو با ما یار ما امروز جفتست
 موج پوشید روی دریا را
 چو شیرینتر نمود ای جان مها شور و بلای تو
 عید تلخ
 رفتم به طبیب جان گفتم که ببین دستم
 همسر سرو قدت نی در نيستان نشکند
 دانی کامروز از چه زردم
 نیمه راه
 ذهن کوچه گشت

۵.۰
امتیاز: ۵.۰ | مجموع آراء: ۱

سه دختر از جلوخانِ سرایی کهنه سیبی سُرخ پیشِ پایم افکندند
رخانم زرد شد امّا نگفتم هیچ
فقط آشفته شد یک دَم صدای پای سنگینم به روی فرشِ سختِ سنگ.


دو دختر از دریچه لاله عباسیِ گیسوهایشان را در قدم های من افکندند

لبم لرزید اما گفتنی ها بر زبانم ماند
فقط از زخمِ دندانی که بر لب ها فشردم، ماند بر پیراهنِ من لکه یی نارنگ...



به خانه آمدم از راه، پا پُرآبله دل تنگ و خالی دست
به روی بسترِ بی عشقِ خویش افتادم، از اندوهِ گنگی مست

شبِ اندیشناکِ خسته، از راهِ درازش می گذشت آرام.
کلاغی بر چناری دور، در مهتاب زد فریاد.
در این هنگام
نسیمِ صبحگاهِ سرد، بر درگاهِ خانه پرده را جنباند.
در آن خاموشِ رؤیایی چنان پنداشتم کز شوق، روی پرده، قلبِ دخترِ تصویر می لرزد.

چنان پنداشتم کز شوق، هر دَم با تلاشی شوم و یأس آمیز، خود را می کشد آرامک آرامک به سوی من...



دو چشمم خسته بر هم رفت.
سپیده می گشود آهسته جعدِ گیسوانِ تاب دارِ صبح.
سحر لبخند می زد سرد.

طلسمِ رنجِ من پوسید
چنین احساس کردم من لبانِ مرده یی لب های سوزانِ مرا در خواب می بوسید...


۲۴ آذر ۱۳۳۳


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *