+ - x
 » از همین شاعر
1 سرود مردی که تنها راه می رود
2 ترانه تاریک
3 بهار دیگر
4 غبار
5 ساعت اعدام
6 غریبانه
7 بهار خاموش
8 عشق عمومی
9 رُکسانا
10 سرود ابراهیم در آتش

 » بیشتر بخوانید...
 خوش سوی ما آ دمی ز آنچ که ما هم خوشیم
 صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد
 این روز ها و خون من و گردن از شما
 چهار بیتی ها بخش دوم
 گر من از باغ تو یک میوه بچینم چه شود
 هر که را گشت سر از غایت برگردیدن
 بویی همی آید مرا مانا که باشد یار من
 صد مصر مملکت ز تعدی خراب شد
 عشق اندر فضل و علم و دفتر و اوراق نیست
 ز در درآ و شبستان ما منور کن

۵.۰
امتیاز: ۵.۰ | مجموع آراء: ۲

قصدِ من فریبِ خودم نیست، دلپذیر!
قصدِ من
فریبِ خودم نیست.



اگر لب ها دروغ می گویند
از دست های تو راستی هویداست
و من از دست های توست که سخن می گویم.







دستانِ تو خواهرانِ تقدیرِ من اند.



از جنگل های سوخته از خرمن های باران خورده سخن می گویم
من از دهکده ی تقدیرِ خویش سخن می گویم.







بر هر سبزه خون دیدم در هر خنده درد دیدم.
تو طلوع می کنی من مُجاب می شوم
من فریاد می زنم
و راحت می شوم.







قصدِ من فریبِ خودم نیست، دلپذیر!
قصدِ من
فریبِ خودم نیست.



تو این جایی و نفرینِ شب بی اثر است.
در غروبِ نازا، قلبِ من از تلقینِ تو بارور می شود.
با دست های تو من لزج ترینِ شب ها را چراغان می کنم.



من زندگی ام را خواب می بینم
من رؤیاهایم را زندگی می کنم
من حقیقت را زندگی می کنم.







از هر خون سبزه یی می روید از هر درد لب خنده یی
چرا که هر شهید درختی ست.
من از جنگل های انبوه به سوی تو آمدم
تو طلوع کردی
من مُجاب شدم،
من غریو کشیدم
و آرامش یافتم.



کنارِ بهار به هر برگ سوگند خوردم
و تو
در گذرگاه های شب زده
عشقِ تازه را اخطار کردی.







من هلهله ی شب گردانِ آواره را شنیدم
در بی ستاره ترینِ شب ها
لبخندت را آتش بازی کردم
و از آن پس
قلبِ کوچه خانه یِ ماست.







دستانِ تو خواهرانِ تقدیرِ من اند
بگذار از جنگل های باران خورده از خرمن های پُرحاصل سخن بگویم
بگذار از دهکده ی تقدیرِ مشترک سخن بگویم.



قصدِ من فریبِ خودم نیست، دلپذیر!
قصدِ من
فریبِ خودم نیست.



۱۳۳۴


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *