+ - x
 » از همین شاعر
1 پشت دیوار
2 غزل آخرین انزوا
3 ساعت اعدام
4 محاق
5 به تو سلام می کنم
6 صبر تلخ
7 شبانه
8 راز
9 بازگشت
10 شعر ناتمام

 » بیشتر بخوانید...
 بار دگر آمدیم تا شود اقبال شاد
 هر که گوید کان چراغ دیده ها را دیده ام
 گر گریزی به ملولی ز من سودایی
 مار در محراب
 هر چه آن سرخوش کند بویی بود از یار من
 چه دانی تو که در باطن چه شاهی همنشین دارم
 یا مالک دمة الزمان
 تا زهره و مه در آسمان گشت پدید
 بخت نافرجام اگر با عاشقان یاری کند (پیر هرات)
 از زخم قلب آبایی

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

با هزاران سوزنِ الماس
نقره دوزی می کند مهتاب
رویِ ترمه ی مُرداب...


من نگاهم می دود جوشیده از عمقِ عبوسِ فکر
سویِ پنجره،
اما

پنجره!
بیگانه با شوقِ نگاهِ من
به من چیزی نمی گوید...



پنجره
چون تلخیِ لبخنده ی حُزنی
باز شو
تا شاخه ی نوری بروید
در شکافِ خاکِ خشکِ رنجم
از بذرِ تلاشِ من!

پنجره
بیدارِ شب
هشیارِ شب
در انتظارِ صبحدم چیزی
نمی گوید...

پنجره!
دانم که آخر، چون یکی لبخند
خواهی کُشت این روحِ مصیبت را که ماسیده است
در هزاران گوشه ی تاریک و کورِ این شبستانِ سیاهِ وهم...

پنجره
در دَردِ شام انجامِ خویش
از ظلمتِ پادرعدم چیزی نمی گوید...



پنجره!
بگشای از هم
چون کتابِ قصه ی خورشید
تا امیدم بازجوید
در صدف های دهانِ رنج
صبحِ مرواریدتابش را
به ژرفاژرفِ این دریای دورافتاده ی نومید!



پنجره اما
هم ازآنگونه سر در کارِ خود
بربسته دارد لب
چون گُلِ نشکفته ی لبخند
رشته رشته بذرِ مرواریدش اندر کام.
لیک امیدِ من
از هزاران روزنِ او
صبحِ پاکِ تازه رو را می دهد پیغام.



با هزاران سوزنِ الماس
روی تاقه شالِ کهنه ی مُرداب
نقشه های بته جقه نقره دوزی می کند مهتاب.

۱۳۳۳
زندانِ قصر


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *