+ - x
 » از همین شاعر
1 شعر ناتمام
2 دیوارها
3 بادها
4 تعویذ
5 مرغ باران
6 لعنت
7 سفر
8 پشت دیوار
9 مجال
10 شعر گمشده

 » بیشتر بخوانید...
 اگر میشد که دود سوختن را گریه میکردم
 چون همه یاران ما رفتند و تنها ماندیم
 ف ا ص ل ه
 مقدر است که تا روح در بدن باشد
 عشق است دلاور و فدایی
 عشق من عاشقم باش
 ماست مالی شده مفهوم تو مریم دیگر!
 هر روز بگه ای شه دلدار درآیی
 باغ من
 دل چو دانه ما مثال آسیا

۵.۰
امتیاز: ۵.۰ | مجموع آراء: ۱

تا آخرین ستاره ی شب بگذرد مرا
بی خوف و بی خیال بر این بُرجِ خوف و خشم،
بیدار می نشینم در سردچالِ خویش
شب تا سپیده خواب نمی جنبدم به چشم،


شب در کمینِ شعری گُمنام و ناسرود
چون جغد می نشینم در زیجِ رنجِ کور
می جویمش به کنگره ی ابرِ شب نورد
می جویمش به سوسوی تک اخترانِ دور.


در خون و در ستاره و در باد، روز و شب
دنبالِ شعرِ گم شده ی خود دویده ام
بر هر کلوخ پاره ی این راهِ پیچ پیچ
نقشی ز شعرِ گم شده ی خود کشیده ام.



تا دوردستِ منظره، دشت است و باد و باد
من بادْگردِ دشتم و از دشت رانده ام
تا دوردستِ منظره، کوه است و برف و برف
من برف کاوِ کوهم و از کوه مانده ام.

اکنون درین مغاکِ غم اندود، شب به شب
تابوت های خالی در خاک می کنم.
موجی شکسته می رسد از دور و من عبوس
با پنجه های درد بر او دست می زنم.



تا صبح زیرِ پنجره ی کورِ آهنین
بیدار می نشینم و می کاوم آسمان
در راه های گم شده، لب های بی سرود
ای شعرِ ناسروده! کجا گیرمت نشان؟

۱۳۳۳ زندانِ قصر


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *