+ - x
 » از همین شاعر
1 کبک
2 سنگ شکن
3 دلتنگی
4 پرنده
5 آدمک
6 در فاصله ها
7 شعر قرن
8 خراسان
9 استاده بود پیکر بودای بامیان
10 سرود ملی

 » بیشتر بخوانید...
 چه کارستان که داری اندر این دل
 ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست
 به لوح نرد محبت به ششدر اندر و ماتم
  این چهره ی روز گار است
 دام مهرویان
 چو فرستاد عنایت به زمین مشعله ها را
 به گلشن گر بر افشاند ز روی ناز کاکل را
 ساقیا باده چون نار بیار
 به تن این جا به باطن در چه کاری
 بی تو بسر نمی شود، با دگری می نشود

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

استاده بود پیکر بودای بامیان
آن پاسدار فرهء فردای بامیان

بودند خوار مایه همه تن تناوران
در مقدم شکوههء والای بامیان

صد جویبار، زمزمهء شعر مینوشت
برموج موج روشن دریای بامیان

تا تاختند لشکر بیگانه از خدای
پامال غم شده ست سراپای بامیان

هرشب ستاره میچکد از چشم آسمان
بر سنگ سنگ گریهء شبهای بامیان

یک برگ عشق، یک گل شادی نمیدمد
آوخ به باغ ودامن صحرای بامیان

چشم شکوفه اش نشود باز در « مزار»
نوروز سوگمند ز هیهای بامیان

گریید ای بتان طراز، ای بت تتار
در سوگنای هجرت لیلای بامیان

سر برکن ای چکامه سرا پیر دردمند
یغماییان شدند به یغمای بامیان

چشمی که کور حق بود و مهر و مردمی
کی بنگرد به صورت زیبای بامیان

گوشی که کر بود به صدای خودی نه غیر
باری چگونه بشنود آوای بامیان

دست کدام اهرمن آورد خشم کور
کین گونه کس نمی شکند پای بامیان

گنجی مگر نهفته به بنیاد خویش داشت
تا بر کنند کاخ کنشکای بامیان

فرعونیان جهل شکستند بی دریغ
تندیسهء بلند مسیحای بامیان

آیا بود که زنده شود، روشنی دهد
شمعی که مرد در شب یلدای بامیان؟

کین لعبتان مهر و هنر، عشق و آشتی
رفتند از حریم دلارای بامیان

ای قرن بی عطوفت چندین هزار رنگ
مرگت به کام باد چو اعدای بامیان!



6 مارچ 2001
سوفیه


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *