+ - x
 » از همین شاعر
1 برای شما که عشق تان زندگیست
2 مه
3 سرگذشت
4 به تو بگویم
5 شبانه
6 سفر
7 شبانه
8 به تو سلام می کنم
9 سمفونی تاریک
10 شبانه

 » بیشتر بخوانید...
 مهم را لطف در لطفست از آنم بی قرار ای دل
 معده را پر کرده ای دوش از خمیر و از فطیر
 بتو
 امشب، هرشب
 با روی تو ز سبزه و گلزار فارغیم
 به رنگ غنچه سودای خطت پیچیده دلها را
 دردم از یار است و درمان نیز هم
 سرود نان
 مستم از باده های پنهانی
 آمویه

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

پیش از تو
صورتگران
بسیار
از آمیزه ی برگ ها
آهوان برآوردند؛

یا در خطوطِ کوهپایه یی
رمه یی
که شبان اش در کج و کوجِ ابر و ستیغِ کوه
نهان است؛
یا به سیری و سادگی
در جنگلِ پُرنگارِ مه آلود
گوزنی را گرسنه
که ماغ می کشد.
تو خطوطِ شباهت را تصویر کن:
آه و آهن و آهکِ زنده
دود و دروغ و درد را.
که خاموشی
تقوای ما نیست.







سکوتِ آب
می تواند خشکی باشد و فریادِ عطش؛
سکوتِ گندم
می تواند گرسنگی باشد و غریوِ پیروزمندِ قحط؛
همچنان که سکوتِ آفتاب
ظلمات است
اما سکوتِ آدمی فقدانِ جهان و خداست:
غریو را
تصویر کن!



عصرِ مرا
در منحنی تازیانه به نیش خطِ رنج؛
همسایه ی مرا
بیگانه با امید و خدا؛
و حرمتِ ما را
که به دینار و درم برکشیده اند و فروخته.







تمامی ِ الفاظِ جهان را در اختیار داشتیم و
آن نگفتیم
که به کار آید
چرا که تنها یک سخن
یک سخن در میانه نبود:
آزادی!



ما نگفتیم
تو تصویرش کن!



۱۴ اسفندِ ۱۳۵۱


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *