+ - x
 » از همین شاعر
1 چگونه راه میدهی
2 تکدرخت شرقی
3 تردید
4 بیا که بی تو دلم از زمانه میگیرد
5 پرستو
6 بیخ سوزان
7 خلوت شاعرانه ام هوس است
8 سوگ سرود ۱
9 سوگ سرود ۲
10 زچشم تو غزل عاشقانه می ریزد

 » بیشتر بخوانید...
 گر روی بگردانی تو پشت قوی داری
 تا زهره و مه در آسمان گشت پدید
 چه باشد گر نگارینم بگیرد دست من فردا
 ای نفس کل صورت مکن وی عقل کل بشکن قلم
 فصل سبز شعر
 من و تو
 قضا آمد شنو طبل نفیرش
 چون چراغ لاله سوزم در خیابان شما
 اندرآ عیش بی تو شادان نیست
 گران جانی مکن ای یار برگو

۵.۰
امتیاز: ۵.۰ | مجموع آراء: ۱

کوه تاب درد این مردم نداشت
تاب درد،این کوه ِ سر در گم نداشت
تاب خور،در هم شکست و باز شد
تا به درد مردمش انباز شد
برد با خود مردمان خسته را
بال های بستۀ بشکسته را
بست بر خود روزن اندوه را
ختم کرداسطوره ی یک کوه را

درز هایش چشم های تازه شد
درد مردم را بهین اندازه شد
لرزه یی بر جان فرهادی مگر
تیشه یی در دست فرهادی مگر
مرد و زن را جان شرین برده ای
آه ای کوه شکسته، مرده ای

لرزه پنهان کن، زنی تنها شده
همسرش همبستر تو تا شده
لرزه پنهان کن که زال تلخ کام
خفته زیر سنگهایت بی کلام
گریه های کودکی در سنگ شد
شیر مادر با شکستت رنگ شد

مادری،یا دختری، مردی، زنی
مردمان خسته یی بی روزنی
خفته در ویرانی آوار تو
ای دریغ از کار ناهنجار تو
آه ای کوه عظیم دیر پای
از چه رو اینسان تو جنبیدی ز جای؟
صبر تو وتاب تو افسانه بود
وه! چه دردی این چنین خاکت نمود؟
کوه، ای کوه غظیم دیر پا
خسته یی زین درد های ناروا؟

تو ز آه مردمان ویران شدی
سورۀ والعصر در خسران شدی.

03/05/2014‎


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *