+ - x
 » از همین شاعر
1 بازگشت
2 آن دست ِ دیروزین
3 چند رباعی
4 تباهی
5 گل سرخ غربت
6 موعظه
7 بازی
8 آینگی
9 پیوند
10 شرمندگی

 » بیشتر بخوانید...
 شب و هذیان و تنهایی
 وعظ بیجا
 نوروز
 گلوی شوق
 روی بنمای و وجود خودم از یاد ببر
 گفتی که زیان کنی زیان گیر
 دیدار تلخ
 بخش دوازدهم
 در فروبند که ما عاشق این انجمنیم
 هر که را گشت سر از غایت برگردیدن

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰

ای بشر! خانه نهادی و نگفتی خام است

کفر کردی و نگفتی که چه در فرجام است

چشم بستی و ندیدی که در آن یوم ِ شگفت

چه پدید آمد از این پرده بر این قوم ِ شگفت

***

ترس ِ جان پشت درِ مکّه مسلمانت کرد

نعمتی آمد و آمادة طغیانت کرد

پس از آن پیشرو بوالهوسان دیدیمت

پشت پیراهن خونین کسان دیدیمت

هُبلی گشته به صحرای حجاز استاده

مست و مخمور به محراب نماز استاده

راهزن با طبق زر چه کند؟ آن کردی

گلّه با سبزة نوبر چه کند؟ آن کردی

***

چه توان کرد فراموشی گُل در گِل را؟

دین ِ کامل شده و مردم ِ ناکامل را

غول گرمازده را چشمه و مرداب یکی است

کورِ بینا شده را گوهر و شبتاب یکی است

شعب نادیده دگر اصل و بدل نشناسد

بدر نشناسد و صفّین و جمل نشناسد

شعب نادیده چه داند که مسلمانی چیست

فرق ِ تیغ علوی با زرِ سفیانی چیست

***

کفر کردی بشر! این عید مبارک بادت

پس از آن، دوزخ جاوید مبارک بادت

از چنین جاه و حشم، شیر شتر نیک تر است

سوسمار از شکم و کیسة پُر نیک تر است

ای بشر! عهدِ حجر باز نصیبت بادا

مارهایی همه کر، باز نصیبت بادا

تا از این پس نرود گفتة پیر از یادت

آفتابی که برآمد به غدیر از یادت


اردیبهشت 1376


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *