+ - x
 » از همین شاعر
1 کیوان چو قران به برج خاکی افگند
2 ارکان گهرست و ما نگاریم هم
3 آن چیست یکی دختر دوشیزه ی زیبا
4  تا ذات نهاده در صفائیم همه
5 آزرده کرد کژدم غربت جگر مرا
6 درخت تو گر بار دانش بگیرد

 » بیشتر بخوانید...
 ای گل تو را اگر چه رخسار نازکست
 نگاهبان دو دیده ست چشم دلداری
 ياد دورانی که از يادی دلم بيتاب بود
 مگردان روی خود ای دیده رویم
 آلیس
 بیا که قصه کنیم
 ز بامداد دلم می جهد به سودایی
 چونی و چه باشد چون تا قدر تو را داند
 خبر واده کز این دنیای فانی
 ای عاشقان ای عاشقان دیوانه ام کو سلسله

۴.۲
امتیاز: ۴.۲ | مجموع آراء: ۶


نکوهش مکن چرخ نیلوفری را
برون کن ز سر باد و خیره سری را

بری دان از افعال چرخ برین را
نشاید ز دانا نکوهش بری را

همی تا کند پیشه، عادت همی کن
جهان مر جفا را، تو مر صابری را

هم امروز از پشت بارت بیفگن
میفگن به فردا مر این داوری را

چو تو خود کنی اختر خویش را بد
مدار از فلک چشم نیک اختری را

به چهره شدن چون پری کی توانی؟
به افعال ماننده شو مر پری را

بدیدی به نوروز گشته به صحرا
به عیوق ماننده لاله ی طری را

اگر لاله پر نور شد چون ستاره
چرا زو نپذرفت صورت گری را؟

تو با هوش و رای از نکو محضران چون
همی برنگیری نکو محضری را؟

نگه کن که ماند همی نرگس نو
ز بس سیم و زر تاج اسکندری را

درخت ترنج از بر و برگ رنگین
حکایت کند کله ی قیصری را

سپیدار مانده است بی هیچ چیزی
ازیرا که بگزید او کم بری را

اگر تو از آموختن سر بتابی
نجوید سر تو همی سروری را

بسوزند چوب درختان بی بر
سزا خود همین است مر بی بری را

درخت تو گر بار دانش بگیرد
به زیر آوری چرخ نیلوفری را

نگر نشمری، ای برادر، گزافه
به دانش دبیری و نه شاعری را

که این پیشها است نیکو نهاده
مرالفغدن نعمت ایدری را

دگرگونه راهی و علمی است دیگر
مرالفغدن راحت آن سری را

بلی این و آن هر دو نطق است لیکن
نماند همی سحر پیغمبری را

چو کبگ دری باز مرغ است لیکن
خطر نیست با باز کبگ دری را


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *