+ - x
 » از همین شاعر
1 امید محال
2 ترا با خویش میبینم
3 تحفه ی عید
4 بوزینه و انسان
5 گلدان
6 آزادی
7 آرزو
8 طفل یتیم
9 پاییز
10 باریکه راه سرنوشت

 » بیشتر بخوانید...
 خانه سرخ است
 ای پادشه خوبان داد از غم تنهایی
 زمان
 خوشا دلی که مدام از پی نظر نرود
 ای خدایی که چو حاجات به تو برگیرند
 در جنان جان تماشا نيست کار هر کسی
 ساقیا چون مست گشتی خویش را بر من بزن
 من زمستان وطن را یاد کردم
 در خانه خود یافتم از شاه نشانی
 سایه ساز تیره ی تاریخ

۰.۰
امتیاز: ۰.۰ | مجموع آراء: ۰


کاش در بستر تاریکی شب

در دل ظلمت موهوم سپهر

نور مرموز زمهتاب بهاران بودم

تا توانایی آن میداشتم

کز پس شاخچه های انبوه

نرم و آهسته گذر میکردم

و شبانگاه به سربستر تو

میخزیدم آرام

و سراپای دل انگیز ترا

هردو لبهای هوسریز ترا

در دل بوسة خود محو و فنا میکردم

◘ ◘ ◘

کاش شبنم بودم

تا سحر رقص کنان

از نهانخانة این چرخ کبود

فارغ از همهمة بود و نبود

یک جهان عشق و صفا در آغوش

به گل روی تو میلغزیدم

و چو زنبور عسل

که به هر برگ گلی بوسه زند

گل روی تو و لبهای تو و چشم ترا

سخت میبوسیدم

◘ ◘ ◘

کاش باران بودم

تا به هنگام تماشای تو در باغچه ها

( به سراپای تو لب میسودم )

پیکر و جامه و گیسوی ترا

خیس میگرداندم

و اگر قصد گریزت میبود

میدویدم ز پیت در دل باغ

میزدم چنگ به پیراهن تو

بر سر سبزه و گل در لب جو

میفشردم تن تو تنگ در آغوش گناه

◘ ◘ ◘

حال نی نورم و نی شبنم و نی بارانی

که به سرمنزل مقصود رسم

اما من . . .

بازهم خورسندم

زانکه افکار و خیالات دلاویز ترا

دارم هرلحظه در آغوش امید


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *