+ - x
 » از همین شاعر
1 زنده گی
2 در باد چون سنگ
3 مهمان یاد های توام در دوام شب
4 پنجره
5 گریه
6 سوگ سرود ۲
7 تردید
8 پاییز
9 زمین نخستین
10 از آنسوی هستی

 » بیشتر بخوانید...
 بانگ زدم نیم شبان کیست در این خانه ی دل
 زنهار مرا مگو که پیرم
 یا تو ترش کرده رو مایه ده شکران
 شبانه
 سفینۀ بازگشت
 تو مردِ شهر پندار کجایی
 منم از جان خود بیزار بیزار
 آن به که مرا تمکین نکنی
 از سقاهم ربهّم بین جمله ی ابرار مست
 باز آمدم چون عید نو تا قفل زندان بشکنم

۵.۰
امتیاز: ۵.۰ | مجموع آراء: ۱

کوه تاب درد این مردم نداشت
تاب درد،این کوه ِ سر در گم نداشت
تاب خور،در هم شکست و باز شد
تا به درد مردمش انباز شد
برد با خود مردمان خسته را
بال های بستۀ بشکسته را
بست بر خود روزن اندوه را
ختم کرداسطوره ی یک کوه را

درز هایش چشم های تازه شد
درد مردم را بهین اندازه شد
لرزه یی بر جان فرهادی مگر
تیشه یی در دست فرهادی مگر
مرد و زن را جان شرین برده ای
آه ای کوه شکسته، مرده ای

لرزه پنهان کن، زنی تنها شده
همسرش همبستر تو تا شده
لرزه پنهان کن که زال تلخ کام
خفته زیر سنگهایت بی کلام
گریه های کودکی در سنگ شد
شیر مادر با شکستت رنگ شد

مادری،یا دختری، مردی، زنی
مردمان خسته یی بی روزنی
خفته در ویرانی آوار تو
ای دریغ از کار ناهنجار تو
آه ای کوه عظیم دیر پای
از چه رو اینسان تو جنبیدی ز جای؟
صبر تو وتاب تو افسانه بود
وه! چه دردی این چنین خاکت نمود؟
کوه، ای کوه غظیم دیر پا
خسته یی زین درد های ناروا؟

تو ز آه مردمان ویران شدی
سورۀ والعصر در خسران شدی.

03/05/2014‎


دیدگاه ها   پنهان نمودن

تا کنون دیدگاهی بر این سروده نوشته نشده است. برای نوشتن دیدگاه از فورم پایین استفاده نمایید.

 نام *
 سایت  
 پست الکترونیکی  
 *